درباره امیرالمؤمنین علیه السلام فضائل و كراماتى از حضرت رسول صلى الله علیه وآله نقل شده كه از مختصات آن بزرگوار است و درباره هیچ یك از صحابه نقل نشده است. این فضائل در بسیارى از كتب شیعه و اهل سنت نقل شده ولى براى مختصر بودن، در هر یك فقط به دو محل از شیعه و دو محل از اهل سنت اشاره خواهیم كرد.

● حدیث الرایة

در یكى از روزهاى جنگ خیبر فرماندهى عملیات با ابوبكر بود، متأسفانه او فرار كرد و به وقت برگشتن، نفرات خود را متّهم به ترس و فرار مى كرد، و نفراتش او را، روز دوم فرماندهى با عمر بود، او نیز مانند ابوبكر فرار كرد، (1) رسول خدا صلى الله علیه وآله كه از این پیشامد بسیار ناراحت شده بود فرمود: فردا پرچم را به دست مردى خواهم داد كه خدا و رسولش او را دوست دارند و او خدا و رسولش را دوست دارد، هجوم كننده است، فرار كننده نیست، از حمله بر نمى گردد تا خدا به دست او قلعه را فتح كند.
فرداى آنروز كه همه انتظار حیازت و به دست آوردن این مقام را داشتند، آن حضرت على بن ابیطالب را خواست و پرچم را به او داد و خدا در دست او فتح به وجود آورد: «قال: لأطینّ الرایةَ غداً رجلاً یحبّه اللّهُ و رسولُه و یُحبّ اللّهَ وَ رسولَه كّرارٌ غیرُ فّرارٍ لا یَرجعُ حتّى یَفتح اللّه على یدیه فاعطاها علیّاً ففتح على یدیه» (2)
آنچه در این حدیت بیشتر مورد دقت است كلمه «یُحبّه للّهُ و رسولّه» مى باشد كه رسول خدا صلى الله علیه وآله به طور قاطع فرموده: على كسى است كه خدا و رسولش او را دوست مى دارند این منقبت در حق احدى از صحابه نقل نشده و فریقین در آن اتفاق دارند.

● حدیث المنزلة

در سال نهم هجرت رسول خدا صلى الله علیه وآله به «تبوك» لشكر كشید، چون این جریان طول مى كشید، وانگهى آن حضرت تا مرزهاى شام از مركز حكومت دور مى شدند. لذا لازم بود مردى توانا در مدینه جانشین آن حضرت شود تا مركز حكومت كاملا در امان باشد، بدین جهت آن حضرت صلاح دید كه على بن ابیطالب علیه السلام را در مدینه بگذارد.
پس از حركت رسول الله صلى الله علیه وآله، منافقین در شهر شایع كردند كه رسول خدا نسبت به على بن ابیطالب علیه السلام قهر كرده و بى مهر شده و به دلیل او را با خود به جنگ نبُرد، این سخن بر على علیه السلام گران آمد، لذا در راه تبوك خودش را به آن حضرت رسانید و عرض كرد یا رسول الله صلى الله علیه وآله مردم چنین شایع كرده اند؟ حضرت فرمود:
«أنت منّى بمنزلةِ هارونَ من موسى إلاّ انّه لانبىّ بعدى»(3) تو نسبت به من مانند هارون هستى نسبت به موسى مگر آنكه بعد از من پیامبرى نیست، یعنى: ماندن تو در مدینه براى آنست كه: موسى وقتى كه به میقات پروردگار رفت برادرش هارون را در جاى خود گذاشت:«و قال موسى لا خیه هارون اخْلُفنى فى قومى و اَصْلِح و لاتتبّع سبیل المفسدین»(4) تو هم نسبت به من در جاى هارون هستى، فرق فقط آنست كه هارون پیامبر هم بود ولى بعد از من پیامبرى نخواهد آمد.
این منقبت منحصر به فرد از دلائل خلافت امیرالمؤمنین علیه السلام مى باشد و فریقین در صحت آن اتفاق دارند.

● حدیث سد الابواب

وقتى كه رسول خدا صلى الله علیه وآله مسجد مدینه را ساخت، منزلهائى در كنار آن بنا نهاد كه زنان خویش را در آن مسكن داد، براى على بن ابیطالب علیه السلام نیز منزلى در كنار منزل خود ساخت، یاران آن حضرت نیز هر یك حجره اى ساخته و ساكن شدند، درهاى همه آن منازل به مسجد باز مى شد و آنها به خانه هاى خویش از مسجد رفت و آمد مى كردند.
از جانب خدا وحى آمد كه بجز در منزل رسول خدا و در منزل على بن ابیطالب باید همه درها گرفته شود، به دنبال این فرمان رسول خدا صلى الله علیه وآله فرمود: «سُدّوا هذه الأَبواب إلاّ باب علىّ» یعنى: همه این درها را بگیرید مگر باب على بن ابیطالب را، مردم در این باره به گفتگو برخاستند حضرت در میان قوم بپاخاست، بعد از حمد و ثناى خداوند فرمود: من از طرف خدا به گرفتن و بستن این درها بجز باب على بن ابیطالب مأمور شده ام، و شما پشت سر من گفتگو كرده اید، من از پیش خود نه چیزى بسته ام و نه باز كرده ام، لیكن به چنین كارى مأمور شدم و اطاعت كردم. (5)
پس از بیانات رسول خدا صلى الله علیه وآله همه درها گرفته و بسته شد. بجز درى كه امیرالمؤمنین علیه السلام به مسجد داشتند، در زمان بنى امیه كه مسجدالنبى را وسعت دادند همه آن حجره ها جزء مسجد گردید.
شیعه و اهل سنت در این قضیه اتفاق دارند و آن از مناقب منحصر به على علیه السلام و خانواده اوست كه مشمول «أَذهبَ اللّه الرّجسَ و طهرّهم تَطهیراً» بودند. جهت آگاهى بیشتر رجوع شود به الغدیر ج 3 ص 202.

● حدیث مدینة العلم

حدیث مدینه العلم یكى از مناقب مخصوص امام و از احادیث متواتر است و آن چنین است كه رسول الله صلى الله علیه وآله در حق آن حضرت فرمود: «انا مدینةُ العلم و علىّ بابُها فمنْ أَردالعلمَ فلیأتِ بابَها»  یعنى: من شهر علم هستم، دروازه آن شهر على بن ابیطالب است هر كه علم بخواهد به دروازه شهر بیاید، در ارشاد مفید بجاى «فَلْیاتِ بابها» نقل شده «فلْیَقتبسْهُ من علىّ» و هر دو تعبیر مالاً به یك معنى هستند. (6)
منظور رسول خدا صلى الله علیه وآله از این حدیث آنست كه: من آنچه مى دانم به على بن ابیطالب علیه السلام منتقل كرده ام و علوم من در وجود وى متمركز است و من در او خلاصه مى شوم، اگر براى دانستن علوم به على مراجعه كنید مانند آنست كه به من مراجعه كرده اید. خواه در زندگى من باشد و خواه بعد از مرگم.
مخصوصاً این روایت بیشتر به بعد از رحلت رسول خدا صلى الله علیه وآله مربوط مى شود، كه خواسته على بن ابیطالب علیه السلام را به صورت یك پناهگاه علمى براى بعد از خود معرفى فرماید، چنانكه در غدیر خم و جاهاى دیگر معرفى فرمود.
در بسیارى از روایات آمده كه رسول خدا صلى الله علیه وآله با على علیه السلام خلوت كرد، بعد به او گفتند: رسول خدا صلى الله علیه وآله چه چیز به شما عهد كرد؟ فرمود: «عَلّمنى أَلف بابٍ من العلم فتح لى من كلّ باب الف باب» (7) یعنى هزار نوع علم به من آموخت كه از هر نوع هزار علم بر من مكشوف گردید روایات نشان مى دهد كه همه این علوم به فرزندان معصوم آن حضرت و امامان یازده گانه یكى پس از دیگرى رسیده است .

● حدیث مؤآخاة

از مناقب منحصر به فرد امیرالمؤمنین صلوات الله علیه حدیث مؤآخاة و علقه برادرى میان او و رسول خدا صلى الله علیه وآله است، در میان همه مهاجرین و انصار تنها على بن ابیطالب علیه السلام شایستگى آنرا داشت كه با رسول الله صلى الله علیه وآله برادر شود.
علامه مجلسى در بحارالانوار فرموده: در سال اوّل هجرت آن حضرت میان مهاجرین و انصار پیمان برادرى برقرار نمود، این برادرى آنها را بر سه چیز ملزم مى كرد: مقاومت براى حق، مواسات و كمك به یكدیگر و ارث بردن از یكدیگر. آنها نود نفر بودند، چهل و پنج تن از مهاجرین و چهل و پنج تن از انصار... این پیش از جنگ بدر بود و چون واقعه «بدر» پیش آمد خداوند آیه «و اُولواالأَرحام بعضُهم أَوْلى ببعض فى كتاب اللّه» (8) را نازل فرمود، جریان ارث بردن نسخ گردید .(9)
به هر حال: رسول خدا صلى الله علیه وآله در این اقدام بین تمامى افراد مهاجر و انصار عقدا خوت و پیمان بردارى برقرار ساخت ولى على بن ابیطالب علیه السلام را با كسى برادر نكرد. آن حضرت از این كار بسیار غمگین شد و گفت: یا رسول الله صلى الله علیه وآله پدر و مادرم فداى تو باد، مرا با كسى برادر نكردى؟ فرمود: یا على تو را براى خود نگاه داشتم، تو برادر منى و من برادر تو هستم «أَنتَ اَخى و اَنا اَخوك یا علىّ» (10) حضرت رضا علیه السلام از پدران خود از على علیهم السلام نقل كرده كه آن حضرت فرمود: «انا عبدُاللّه و اخو رسوله لایُقولها بعدَى الاّ كذّابٌ» (11)

● حدیث قَسیُم الجنّة و النّار

از مناقب منحصر به فرد امیرالمؤمنین علیه السلام حدیث «قسیم الجنّة و النّار» است كه با عبارات مختلف از رسول الله صلى الله علیه وآله نقل شده است از جمله با این عبارت: «قال: صلى الله علیه وآله یا علىّ اَنت قَسیمُ الجنّةِ و النّارِ و اَنت یَعسوبُ الدّین» یا على تو قسمت كننده بهشت و جهنم و تو پیشواى دین هستى.
در اكثر روایات معنى این حدیث آنست كه: خداوند چنین مأموریتى را در روز قیامت به آن حضرت خواهد داد كه در حشر كبرى بعد از تصویب خداوند، به اهل بهشت اجازه رفتن به بهشت و به اهل آتش فرمان رفتن به دوزخ بدهد. نظیر آنكه در تفسیر: «و اَذّنَ مُوذّنٌ بینهم انّ لعنةَ اللّه على الظّالمین» (12) نقل شده كه این مؤذن و اعلام كننده، على بن ابیطالب علیه السلام خواهد بود.
در این هیچ بعدى نیست و چه مانعى دارد كه خداوند چنین مأموریت هائى به آن حضرت در قیامت بدهد مگر نعوذ بالله آن حضرت از ملائكة الله كمتر است كه روز قیامت به امر خدا تمشیت امور خواهند كرد.
در روایتى آمده كه مفضل بن عمر از امام صادق علیه السلام معنى این حدیث را پرسید؟ امام فرمود: چون حب على علیه السلام ایمان و بغض او كفر است و بهشت براى اهل ایمان و آتش براى كفر مى باشد، آن حضرت بدین علت قسیم الجنة و النار است...(13)
ولى در روایت ابوالصلت هروى از امام رضا علیه السلام آمده كه آن حضرت نظیر همین جواب را به مأمون عباسى داد و سپس به ابى الصلت فرمود: مطابق درك او جواب دادم ولى از پدرم شنیدم كه از پدرانش از على علیه السلام نقل مى كرد كه آن حضرت گفت:
«قال لى رسول الله صلى الله علیه وآله یا على اَنت قسیمُ الجنة و النار یوم القیامة تقول للنار: هذا لى و هذا لك» (14)

● حدیث على مع الحق

از جمله احادیث مسلم و مقبول بین شیعیه و سنّى آنست كه رسول خدا صلى الله علیه وآله درباره امیرالمؤمنین علیه السلام فرموده: على با حقّ است و حق با على است از هم جدا نمى شود تا در حوض كوثر پیش من آیند، و در نقل دیگر آمده : على بإ؛ّّ حق است و حق با على است هر جا كه على برود حق هم با او مى رود، اینك عین این دو تعبیر را نقل مى كنیم:
«قال رسول الله صلى الله علیه وآله علىّ مع الحقّ و الحقّ مع علىّ ولنْ یَفترقا حتّى یردا علىّ الحوض یومَ القیامة»
«علىّ مع الحقّ و الحقّ مع علىّ و الحقّ یَدور حیثما دارَ علىّ»(15)
این حدیث متواتر كه تنها درباره حضرت ولى ذوالجلال علیه السلام صادر شده، دلالت بر عصمت آن حضرت دارد و اینكه حق به هیچ وجه از او جدا نمى شود و حق در وجود وى خلاصه شده است الغدیر ج 3 ص 176.

● حدیث على مع القرآن

حدیث «علىّ مع القرآن...» مانند حدیث «علىّ مع الحقّ...» از مختصات امیرالمؤمنین علیه السلام است كه درباره هیچ یك از صحابه رسول الله صلى الله علیه وآله نقل نشده و این حدیث گوشه اى از شخصیت بزرگ آن حضرت را حكایت مى كند كه رسول خدا فرمود:
«علىّ مع القرآن و القرآن مع علىّ لَنْ یفترقا حتى یردا علىّ الحوض» (16) این حدیث نظیر حدیث متواتر ثقلین است كه درباره قرآن و اهل بیت علیه السلام فرمود: «انّى تارك فیكم الثقلین كتاب الله و عترتى اهل بیتى ما ان تمسّكتم بهما لن تضلّوا ابداً انّهما لن یفترقا حتى یردا عَلَىّ الحوض»

● حدیث لاُیحبّه الا مؤمنٌ...

خلاصه این حدیث شریف آن است كه على بن ابیطالب علیه السلام معیار ایمان و كفر است فقط مؤمنان مى توانند آن حضرت را دوست بدارند از طرف دیگر فقط منافقان آن جناب را دشمن مى دارند، این حدیث شریف كه كتابهاى شیعه و اهل سنت را پر كرده و از حد تواتر گذشته است از مناقب منحصر به فرد. مولى امیرالمؤمنین علیه السلام مى باشد كه با تعبیرهاى مختلف از رسول خدا صلى الله علیه وآله نقل شده است از جمله: «قال رسول الله صلى الله علیه وآله یا علىّ لایُحبّك الا مؤمنٌ و لا یُبغضك الاّ منافقٌ» (17)
حارث همدانى گوید: روزى على علیه السلام را دیدم كه بالاى منبر رفت پس از حمد و ثناى خداوند فرمود:
«قضاء قضاه الله تعالى على لسان النبى صلى الله علیه وآله انه لایحبنى الا مؤمن و لایبغضى الا منافق قدخاب من افترى» (18) مؤمن اگر على بن ابیطالب را دشمن بدار، توحید، ایمان، تقوى، حق پرستى، عدالت، انصاف و سائر فضائل و حقائق را دشمن داشته زیرا وجود امیرالمؤمنین علیه السلام در آنها خلاصه مى شود و این بر مؤمن محال است و اگر منافق على را دوست بدارد چیزى را كه از ته دل قبول ندارد دوست داشته است و این شدنى نیست.

● حدیث على وصیّى و خلیفتى

ابن اثیر در تاریخ كامل نقل مى كند: چون آیه «و انذر عشیرتك الاقربین» (19) نازل شد رسول خدا صلى الله علیه وآله طعامى آماده كرد و فرزندان عبدالمطلب را كه حدود چهل نفر بودند به طعام دعوت كرد، پس از طعام خوردن پیش از آنكه شروع به صحبت كند، ابولهب با سروصدا مجلس را به هم زد، حاضران متفرق شدند.
بار دیگر آن حضرت طعامى آماده كرد و آنها را دعوت نمود و زبان به سخن گشود و فرمود: فرزندان عبدالمطلب! والله نمى دانم كسى به قوم خویش چیز بهترى بیاورد كه من براى شما آورده ام، من براى شما خیر دنیا و آخرت آورده ام و خدایم امر كرده شما را به سوى آن بخوانم. كدام یك از شما در این دعوت به من كمك مى كند تا برادر من، وصى من، و خلیفه من در میان شما باشد.
«فأَیّكم یُوازرُنى على هذاالامر على ان یكون اخى و وصیّى و خلیفتى فیكم» همه ساكت شدند على بن ابیطالب علیه السلام مى فرماید: من كه از همه جوانتر بودم گفتم: یا نبى الله من در این دعوت یار شما هستم، آن حضرت دست به گردن من نهاد و فرمود:
«ان هذا اخى و وصیى و خلیفتى فیكم فاسمعوا له و اطیعوا» مدعوین به حالت خنده و مسخره پراكنده شدند و به ابى طالب مى گفتند: تو را امر كرد كه از فرزندت على فرمان شنوى و اطاعت كنى، حدیث شریف از روایات مسلم فریقین و از دلائل امامت امیرالمؤمنین علیه السلام است و نشان مى دهد كه رسول خدا صلى الله علیه وآله، از اول امر، امامت را از نبوت جدا نكرده است تا جائى كه مورد مضحكه هم قرار گرفته است .
رجوع شود به تاریخ كامل ج 2 ص 42 فصل انذار عشیرة، سیره حلبیه ج 1، ص 461 باب استخفائه فى دارالارقم، مسند احمد ج 1 ص 111 و 159، مختصر كنزالعمال هامش مسند احمد ج 5 ص 41 و 43 شرح ابن ابى الحدید ج 13 ص 244 شرح خطبه 238 قاصعه و مشروح منابع آن در المراجعات مراجعه 20 ص 110، تفسیر برهان ذیل آیه شریفه، بحارالانوار ج 38 ص 1- 26 و الغدیر موجود است .

● حدیث علىّ یعسوب الدین

لفظ یعسوب به معنى رئیس بزرگ و سرپرست بزرگ است، در لغت آمده: «الیعسوب: الرئیس الكبیر یقال هو یعسوب قومه» در اصل رسول خدا صلى الله علیه وآله درباره امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود:
«یا علىّ انّك سیّدالمسلمین و یعسوبُ المؤمنین و امام المتقین و قائد الغُرّ المحجّلین»(20) ابن ابى الحدید در شرح كلام امیرالمؤمنین كه فرمود: «انا یعسوب المؤمنین و المال یعسوب الفجار» گوید: این كلمه را رسول خدا صلى الله علیه وآله درباره آن حضرت فرموده یك دفعه به لفظ: «انت یعسوب الدین» و یكدفعه بلفظ «انت یعسوب المؤمنین» هر دو به یك معنى بر مى گردد گویا او را رئیس مؤمنین و سید آنها قرار داده است (21)
نگارنده گوید: «گویا» درست نیست بلكه آن حضرت با این كلام او را رهبر مؤمنان قرار داده است نظیر لقب امیرالمؤمنین كه به او داد.
و در مقدمه شرح خویش گفته: در اخبار اهل حدیث كلامى درباره على علیه السلام از رسول الله صلى الله علیه وآله نقل شده كه معناى امیرالمؤمنین مى دهد و آن اینكه فرمود: «اَنتَ یعسوب الدین و المال یعسوب الظّلمَة» و در روایت دیگرى «هذا یعسوب الدین» این دو روایت را احمد بن حنبل در مسند خود و ابونعیم در حلیة الاولیاء نقل كرده است (22) ناگفته نماند: این منقبت از مناقب منحصر به فرد امام و از دلائل خلافت اوست .

● حدیث علىّ ولىّ كلّ مؤمنٍ بَعدى

این منقبت نیز از مناقب منحصر به فرد حضرت على صلوات الله علیه و از دلائل امامت و خلافت آن حضرت است، حاكم در مستدرك ج 3 ص 134 نقل كرده «قال ابن عباس و قال له رسول الله صلى الله علیه وآله انت ولى كل مؤمن بعدى و مؤمنة» آنگاه گفته: این حدیث سندش صحیح است ذهبى نیز در تلخیص مستدرك ج 3، ص 134 آنرا نقل نموده است، احمد بن حنبل در مسند خود ج 1، ص 331 و ترمذى در صحیح خود ج 5، ص 632 باب مناقب على بن ابیطالب آنرا نقل مى كند و نیز در كنزالعمال هامش مسند احمد منقول است مشروع مطلب در الغدیر ج 3 ص 215 - 217 و مناقب ابن شهر آشوب، ج 3 ص 46 - 52 دیده شود.

● حدیث على امام المتقین

حاكم نیشابورى در مستدرك صحیحین ج 3 ص 136 به سند خود از رسول الله صلى الله علیه وآله نقل كرده كه:
«قال رسول الله صلى الله علیه وآله اَوحى الىّ ربّى فى علىّ بثلاث انه سید المسلمین و امام المتقین و قائد الغرالمحجلین»
آنگاه گفته: این حدیث سندش صحیح است ولى بخارى و مسلم آنرا نقل نكرده اند، با آنكه در عقیده آنها نیز صحیح است. در مختصر كنزالعمال هامش مسند احمد ص 34 به لفظ «فاوحى الىّ ربّى فى علىّ بثلاث انه سیدالمسلمین و ولى المتقین و قائد الغر المحجلین» نقل شده است .
شرف الدین عاملى رحمة الله آنرا در المراجعات ص 150 از كتابهاى بسیار معتبر نقل كرده است.

● حدیث علىّ امیُرالمؤمنین

رسول خدا صلى الله علیه وآله به على بن ابیطالب علیه السلام لقب مبارك «امیرالمؤمنین» داد كه حاكى از امامت و خلافت آن حضرت و از القاب منحصر به فرد آن جناب مى باشد.
شیخ مفید در ارشاد ص 20 یك فصل را منحصر به این مطلب كرده و به سند متصل خود ازانس بن مالك نقل كرده: كه گوید من خادم رسول الله بودم شبى كه بنا بود آن حضرت درمنزل ام حبیبه باشد، آبى براى وضویش آوردم فرمود: اى انس الان از این در امیرالمؤمنین و خیرالوصیین... بر تو وارد مى شود.
«قال یا انس یدخل علیك الساعة من هذا الباب امیرالمؤمنین و خیرالوصیین اقدمُ الناس سِلْماً و اكثرُهم علما و ارجحهم حلماً» انس گوید: گفتم خدایا این شخص از قوم من باشد، كمى نگذشت كه دیدم على بن ابیطالب علیه السلام داخل شد، رسول خدا وضوع مى گرفت مقدارى از آب وضو را بصورت آن حضرت پاشید...
در روایت دیگرى به سند خود از ابن عباس نقل مى كند رسول خدا صلى الله علیه وآله به ام سلمه فرمود:
«إسمعى و إشهدى هذا علىّ امیرالمؤمنین و سیدالوصیین» و در روایت سوم به سند خود از معاویه بن ثعلبه نقل مى كند: كه به ابى ذر گفته شد: وصیت بكن، گفت: وصیت كرده ام، گفتند: به كدام كس؟ گفت: به امیرالمؤمنین. گفتند: به عثمان بن عفان؟ گفت: نه، به امیرالمؤمنین على بن ابیطالب كه او قوام زمین و ربانى این امت است...
و نیز فرموده: خبر بریدة بن خضیب اسلمى كه میان علما مشهور است با سندهائى كه شرح آنها طولانى مى شود، گوید: رسول خدا صلى الله علیه وآله مرا امر كرد ما هفت نفر بودیم از جمله ابوبكر، عمر، طلحه و زبیر بودند كه به ما فرمود: «سَلِمّوا على علىّ بامرةِ المؤمنین» به على با كلمه امیرالمؤمنین سلام كنید، ما به او به لفظ یا امیرالمؤمنین سلام كردیم، با آنكه رسول الله زنده و در كنار ما بود (ارشاد ص 20).
مجلس رضوان الله علیه در بحار ج 37 ص 290 - 340 پنجاه صفحه باین مطلب اختصاص داده است، علامه امینى در الغدیر ج 8 ص 87 آنرا از حلیة الاولیاء ابى نعیم ج 1 ص 63 با سه طریق از انس و ابن عباس و نیز درج: 6 الغدیر ص: 80 از حلیة الاولیاء و مناقب خوارزمى، و فرائد السمطین و غیر آن نقل كرده است .
در پایان این سخن لازم است بدانیم: عیاشى در تفسیر خویش نقل مى كند: مردى به محضر امام صادق علیه السلام داخل شد و گفت: السلام علیك یا امیرالمؤمنین علیه السلام امام صادق علیه السلام بپاخاست و فرمود: این اسم جز به امیرالمؤمنین علیه السلام صلاحیت ندارد، خدا او را باین اسم نامیده است، هر كه جز او به این اسم نامیده شود و خوشش آید مفعول است و اگر مفعول نباشد به این مبتلى مى شود...گفتم: امام قائم شما با كدام نام خوانده مى شود؟ فرمود: به او گویند: «السلام علیك یا بقیة الله السلام علیك یا ابن رسول الله(23) و در روایتى از امام باقر علیه السلام نقل است كه به فضیل بن یسار گفت...«یا فضیل لم یسم بها و الله بعد على امیرالمؤمنین الا مفتر كذاب الى یوم الناس هذا»(24) اى فضیل به خدا قسم جز على بن ابیطالب به این اسم خوانده نشده مگر افتراگر و دروغگو...



بن مایه :


سربرگ :
برچسب ها : مناقب منحصر به فرد حضرت على علیه السلام از منظر پیامبر اكرم صلى الله علیه وآله،
جستار های وابسطه :


داغ کن - کلوب دات کام
داغ کن - کلوب دات کام
چهارشنبه 2 مرداد 1392 :: نویسنده : The M.F
  شما در بخش سوم از این نقد می باشد . لطفا در صورت مطالعه ننمودن متن بخش اول ویا دوم از طریق پیوند زیر به بخش دوم نقد مراجعه و پس از مطالعه به همین صفحه باز گردید.
بخش دوم نقد
***
دوستان عزیز دوباره بازی و کنترل ذهن . استفاده از واژه ی «یک دفعه» در صورتی که علامه طباطبایی (ره) می فرمایند ، طی تحقیقات زیاد !( حالا میل خودتان است ، حرف علامه را گوش کنید یا اشخاصی که برای رسیدن به اهداف خود دست به هر کاری می زنند!) . همچنین استفاده از عبارت « ادعا» که خط بعد آن عبارت « بعد هم یک کتیبه در بالای آن گذاشتند که در آن نوشته شده است من کورش هستم.» آمده به مخاطب این را القا می کند که مولانا و همه ی کسانی که حرف ایشان را قبول کرده اند دروغ گفته و برای اثبات حرف خود نیز دست به جعل می زنند. اما غافل از این که نمی فهمند ، این نگاشته ها از قبل بوده و همان طور که اشاره شد ، بعد ها ربوده شده !!!
 
در ادامه و در بند بعد با متن روبرو مواجه می شویم:« اما در مورد کتاب دانیال باید بگویم در این کتاب به قوچی اشاره شده است که یک شاخش بزرگتر از دیگری است. از آن متن برداشت میشود که منظور پادشاهان ماد و هخامنشی است، نه یکی از آنها. اگر هم بخواهیم این موضوع را به یکی از آنها نسبت دهیم، به طور قطع آن یک نفر داریوش سوم بوده که پس از او سلسلهی هخامنشیان منقرض شده است. ضمن این که این دانیال همان دانیال نبی(سلاماللهعلیه) نیست، بلکه شخصی است که 4 قرن بعد از کورش زندگی میکرده است. این موضوع را خودشان اذعان میکنند.»
وبعد از ترجمه ی رویای حضرت دانیال نبی (ع) به متن رو برو می رسیم :« در ادامه آمده است که منظور از بز، پادشاهان ماد و هخامنشی هستند. پس در همین کتاب تحریف شده هم از «پادشاهان» نام برده است، نه یک پادشاه خاص. اگر هم منظور از آن قوچ یک نفر باشد، آن یک نفر داریوش سوم است و آن بز نر هم اسکندر خواهد بود که قلمرو او بعد از مرگش به 4 قسمت تقسیم شد.
کجای این روایت شبیه کورش است؟ بر اساس یک نقشبرجستهی مبهم و روایتی از یک کتاب تحریفشده که به هیچ عنوان ربطی به کورش ندارد، ادعا میکنند که کورش همان ذوالقرنین است. ضمن این که آن کتاب 4 قرن بعد از دانیال نبی(سلاماللهعلیه) نوشته شده و منتسب به شخص دیگری است.
»
اولا خدا رو شکر می کنم که منتقدان دست به دامان چنین ، شبهات کوچک و بی پایه شده اند.
یک شاخ بزرگتر از شاخ دیگر . کافیست به تصاویر نگاه کنید:
 
این تصویر مجسمه ی اصلی کوروش کبیر می باشد که در مرغاب یافت شد. اما چون کمی کیفیت پایینی دارد ، بدل های این مجسه در پارکی در سیدنی را هم برای شما می گذارم.
 
به وضوح دیده می شود ، شاخی که به پشت مایل است ، کمی بلند تر از شاخ جلو می باشد! و این دقیقا خلاف حرف این محقیقین (!) را اثبات می کند.(آن نماد های شبیه برگ هم در گوشه ی ذهن مبارکتان باشد.)
اما شبهه ی دوم در مورد کلمه ی پادشاهان در رویای دانیال نبی می باشد. شبه ای کودکانه و به دور از منطق و بررسی . اول این نکته را بگویم که همان طور که می دانید ، دو ترجمه ی رسمی که برای عهد عتیق منتشر شد (به زبان پارسی) به دلیل اختلاف زمانی در انتشارشان که یکی از آن ها در سال 1904 و دیگری در سال 1995 به ترتیب به نام های ترجمه ی قدیم و ترجمه ی جدید یاد می کنیم . طبیعی است برخی از ایرادات ریز و درشت در ترجمه ی قدیم ، در ترجمه ی جدید نباشد. ترجمه ی قدیم را با عبارت « Farsi » و ترجمه ی جدید را هم با عبارت « Persian » هم نشان می دهند. (برای تقریب به ذهن عرض می کنم ، مثلا کتاب الله قرآن کریم را چند بزرگوار ترجمه کردند که در برخی موارد تفاوت ( نه تناقض) هایی دیده می شود که کاملا طبیعی می باشد.) در ترجمه ی قدیم (Farsi) عهد عتیق در ترجمه ی همین آیه آمده است:
« اما آن قوچ صاحب دو شاخ که آن را دیدی پادشاهان مادیان و فارسیان می‌باشد. »
همان طور که مشاهده کردید این کارشناسان (!) از ترجمه ی قدیم استفاده کرده اند که در ادامه مبسوط تر وارد بحث خواهیم شد. اما ترجمه ی جدید (Persian) به این صورت می باشد :
« آن قوچ دو شاخ را که در خواب دیدی، سلطنت ماد و پارس است. »
عزیزان دقت کنید که دیگر خبری از واژه ی پادشاهان خبری نیست و از واژه ی سلطنت استفاده شده . که معنای سلطنت پادشاهی می باشد و خیلی خوب می دانید که کوروش کبیر از جانب مادری به ماد و از جانب پدری به پارس متصل می شود و همچنین ایشان با شکست آخرین پادشاه ماد ( آژی دهاک) دولت پارس را پایه گذاری و بین آن دو اتحاد را برقرار کردند . پس ذیل هر دو آیه می توان گفت که تنها کسی که در بین پادشاه ماد و پارس رابطه ای بین آن دو دارد را فقط و فقط کوروش کبیر باید دانست. حتا ایراد کورکورانه ای هم که به مولانا گرفته اند و گفتند که مولانا در حالی که این واژه در متن عبری جمع بسته شده ، اما مولانا چه طور از یک نفر سخن می گوید ؟ پاسخ به این باسوادان (!) در خود کتاب جناب مولانا هست . در بخشی از کتاب در مورد همین خواب حضرت دانیال ایشان همین کلمه را به صورت «نماینده ی اتحاد دو کشور ماد و پارس » نامیده و ترجمه کرده اند.پس ایشان در این جا هم خطا نکرده اند ( حتا در ترجمه که در آینده اشاره خواهیم کرد.)این نوع ترجمه به عبارت «شخصی که دولت های ماد و پارس را متحد کرد » در کتاب فوق العاده ی جناب دکتر بدره ای هم آمده . اما همان طور که می بنید خود کارشناسان عزیز هم مانده اند . از طرفی خود از واژه ی پادشاهان علیه کوروش کبیر استفاده می کنند ، از طرفی هم خود اعلام می کنند که اگر قرار به یک پادشاه باشد ، آن داریوش سوم ، آخرین پادشاه هخامنشی می باشد. مرد مومن (!) اگر از حرف خودتان مطمئنید ، چرا آن را عوض می کنید ؟؟؟ اگر مطمئن نیستید ، چرا می گویید؟؟؟ هر چند با روی هم گذاشتن ، تمامی جوانب ، کسی غیر از کوروش کبیر نمی تواند ذوالقرنین قرآن باشد ، اما پاسخ به این شبهه شاید بتواند کمی از سوالات جوانان عزیز را کم کند.
واژه ی مورد بحث ما پادشاهان می باشد. پادشاهان در رسم الخط عبری به صورت «
  » آمده که به صورت « meh’-lek » و یا « melek » تلفظ می شود . در ترجمه ی تحت الفظی لاتین هم ، به صورت « Kings » آمده است. اما همان طور که در بالا نشان دادیم ، در ترجمه ی جدید عهد عتیق ، نشان جمع جود ندارد ، اما بنده به شما نشان خواهم داد که این ترجه هم درست بوده و آن چه که از لوقرانیم در رویای دانیال نبی آمده همان کوروش کبیر می باشد ، اما آن قوچ دو شاخ موید پادشاهان ماد و پارس است . یعنی قوچی که دیده شد ( در ابتدا ) همان کوروش کبیر نماینده ی اتحاد بین ماد و پارس است. وجالب است که در همان کتاب مقدس حضرت جبرئیل قوچ دیده شده را پادشاهان پارس و ماد معرفی می کند ! یعنی درست است که واژه ی پادشاهان اشاره به چند پادشاه دارد ، اما متحد کردن دو دولت ماد و پارس از بزرگی های کوروش کبیر می باشد .(نمی دانم توانستم منظورم را منتقل کنم یا نه ، اما اگر نتوانستم ، انشاالله در آینده بحث خواهیم کرد.) با این حال برای جلوگیری از یاوه گویی های احتمالی چند آیه ی زیر را با دقت بخوانید.
نگاهی به واژه ی Melek در سایر کتب مقدس عهد عتیق می اندازیم.

•    برای نمونه در تورات ، در سفر پیدایش در باب 14 و آیه ی 18 از آن داریم :
«و ملکیصدق، ملک سالیم، نان و شراب بیرون آورد. و او کاهن خدای تعالی بود،»
کلمه ی « ملک » در آیه ی مبارکه فوق از همان Melek گرفته شده که همان طور که می بینید مفرد معنا شده!

•    باز هم در تورات مقدس ، در سفر خروج ، باب 1 ، آیه ی 8 این گونه می باشد:
«اما پادشاهی دیگر بر مصربرخاست که یوسف را نشناخت.»
واژه ی «پادشاهی» که هم به صورت مفرد آمده و هم نکره!

•    یا در سفر اعداد ( تورات) در باب 20 و آیه ی 14 داریم:
« و موسی، رسولان از قادش نزد ملک ادوم فرستاد که «برادر تو اسرائیل چنین می‌گوید: که تمامی مشقتی را که بر ما واقع شده است، تومی دانی...». »
باز هم واژه ی «ملک» که ترجمه ی Melek به معنای پادشاهان یا مالکان است ، به صورت مالک و مفرد معنا شده . ( این معانی مفرد در ترجمه ی لاتین هم صدق می کنند!)

•    در کتاب حضرت اشعیای نبی ، باب 8 و آیه ی 4 می خوانیم:
«...زیرا قبل از آنکه طفل بتواند‌ای پدرم و‌ای مادرم بگوید، اموال دمشق وغنیمت سامره را پیش پادشاه آشور به یغما خواهند برد.»»
پادشاه آشور ، در صورتی که باید پادشاهان آشور معنا شود ، به صورت مفرد معنا شده است !

•    در کتاب ارمیای نبی (ع) هم در باب 13 و آیه ی 18 داریم :
« به پادشاه و ملکه بگو: «خویشتن را فروتن ساخته، بنشینید زیرا که افسرها یعنی تاجهای جلال شما افتاده است. » »
واژه ی پادشاه ، باید پادشاهان می بود ، اما مفرد معنا شده است !

آیات بسیار زیادی ( بیش از هزار آیه یا بهتر بگویم نزدیک به دو هزار آیه ) در عهد عتیق وجود دارد که ترجمه ی تحت الفظی واژه ی Melek به صورت « Malak » یا تلفظ درست تر « maw-lak’ » که مفرد کلمه ی پادشاهان می باشد ، معنا شده است. و با توجه به آیاتی که برای نمونه نشان داده شد ، ایرادی هم در آن دیده نمی شود.
متاسفانه امروزه کاربه جایی رسیده که اگر یهودیان این بهانه های صد من یه غاز برخی مسلمان نما ها را ببینند ، بی شک از عبارت « بهانه های بنی اسرائیلی » برای آن استفاده می کنند !!!
در متن بعد هم اشاره به عبارت « کجای این روایت شبیه کورش است؟» زیرکانه با ذهن بازی می کنند . در بالا به تعداد بسیاری از متون و آیات مشابه اشاره شد . همچنین داشمندان و بزرگان بسیاری هم با تحقیق ، تاکید می کنم با تحقبق ، به این موضوع پی بردند . برخی کوردلان طوری در مقابل فهمیدن مقاومت می کنند که نمی فهمند در سایر جاهای عهد  عتقیق به وضوح نام کوروش کبیر همراه با صفات بسیاری آمده . مثلا عقاب شرق . همان بال هایی که در مجسمه ی کوروش کبیر دیده می شود و نمونه های دیگر که انشاالله در آینده به آن ها اشاره خواهد شد. اما در مورد این عبارت مذکور ، بنده منابع اسلامی را نشان دادم ، بنا به ضرب المثل معروف « سلاح مملکت خویش را خسروان دانند.» مایلید حرف مسلمانان را گوش داده و یا به حرف کارشناس نما ها اعتماد کنید.
اما در ادامه ی متن ایشان اشاره به تحریفی بودن این کتاب دارند !!! بنده از همه ی دوستانی که این بهانه ی کورکورانه را می گیرند ، منبع و مدرک معتبر می خواهم.
دوستان عزیز همان طور که می دانید ، از نگاه مسلمانان همه ی کتب الهی بجز قرآن کریم دست خوش تحریفات زیادی بوده اند ( البته معنا و مفهوم تحریف ممکن است به گونه هایی باشد که فعلا با آن ها کاری نداریم.). این یک موهبت الهی و معجزه ی حق تعالی می باشد. دقت کنید ، کارشناسانی که خود را کارشناس احادیث و ... که مربوط به اسلامی می باشد ، می دانند ، نشان و نماد تحریف را ، نوشته شدن کتاب بعد از آن پیامبر معصوم می دانند. واقعا جای تاسف است.
دوستان عزیز درست است که متن عهد عتیق ( خصوصا تورات ) بعد از پیامبران بزگوارشان نوشته شده اند ، اما تا کنون فکر کرده اید چگونه نوشته شده اند ؟ عالمان و راحبان و حافظان دین ( که در قرآن اشاره ی مستقیم شده که باید به عالمان رجوع کنیم) بر اساس حفظیات خود ، حرف های پیامبران بزرگ الهی را جمع و در کتب منصوب به ایشان گرد آوری کرده اند. سوال بنده این جاست ، آیا با همین دلیل کودکانه ارزش کتاب الهی پایین می رود؟؟؟ پاسخ بنده قطعا منفی خواهد بود و برای حرف خود دو استدلال منطقی می آورم:
1- اگر به این گونه باشد که نوشته شدن کتابی بعد از آن معصومان نماد تحریف باشد ، یعنی تمامی کتب الهی تا زمان دین مبین اسلام تحریف شده بودند . تاکید می کنم با این نگاه احمقانه ، تمامی متون و کتب الهی تا زمان اسلام تحریف شده بودند. پس تمسک جستن و استفاده کردن از آن ها نه تنها راه نجات نیست ، بلکه به قول کارشناس (!) عزیز نقض حقوق بشر ( وجلو گیری از هدایت انسان ) هم می باشد! چند روایت برای رد کردن این نظریه ی کورکورانه می آورم.
نخست  همان طور که گفته شد و همه می دانیم ، تورات بخشی از عهد عتیق است و بعد از رحلت حضرت موسا (ع) نگاشته شده و از نگاه کودکانه ی این کارشناسان (!) همین نماد تحریف است اما مولای متقیان ، علی (ع) می فرمایند : « از تورات 12 آیه برگزیدم و آن ها را به عربی ترجمه کردم . اینک ، هر روز سه بار به آن ها می نگرم. ... [در ادامه آیات مربوطه آمده اند که چون از بحث خارج است ، بنده اشاره ای نمی کنم.]»این روایت از کتاب « المواعظ العددیّه : 420» انتخاب شده است.
روایت دیگر از کتاب معروف بحار الانوار« :11-42-77» می باشد که می فرماید : « در تورات آمده است : کسی که به احسان ... [مجددا به دلیل خارج از بحث بودن ادامه ی مطلب از گفتن آن خود داری می کنیم.»
باز هم در یک کتاب بزرگ اسلامی ، به توراتی اشاره شده که از نظر برخی کارشناسان (!) اسلامی (!) تمامی آن تحریف شده است.
و روایت جالب دیگر مناظره ی معروف ، هشتمین اختر تابناک امامت و ولایت حضرت امام رضا (ع) می باشد که در آن به علمای سه دین بزرگ الهی مناظره کرده و با استفاده از کتاب همان دین خودشان ( در مورد دین یهود از کتاب حضرت حبقوق نبی(ع) که مرقد مطهرشان در ایران مقدس می باشد.) استفاده می کنند.
زبانم لال ، امامان معصوم ما متوجه تحریفات نشدند ، اما کارشناس (!) عزیز چرا ... قضاوت با شما.
2- متاسفانه این عزیزان با گفتن چنین حرف های وهابی گونه و ظاهری بزرگترین کتاب مسلمانان ، خصوصا شیعیان ، بعد از قرآن را زیر سوال بردند. کتاب مقدس و الهی نهج البلاغه . این محققین (!) که ادعا دارند اگر کتابی بعد از نگارنده ی اصلی آن نوشته شود تحریف است ، آیا نمی فهمند که نهج البلاغه هم بعد از حدود سه قرن از شهادت مظلومانه ی امام علی (ع) نوشته شده؟؟؟ دوستان متوجه شباهت ها باشید .از نگاه شیعه پیامبران هم معصوم می باشند .

اما بحث اصلی که در مورد کوروش کبیر می باشد . علامه طباطبایی ( که شما کارشناس عزیز از ایشان بیشتر می فهمید (!!!) ) در تفسیر بزرگ و نورانی المیزان می فرمایند : « و اگر هم از وحى بودن این نوشته ها صرفنظر كنیم بارى یهود با آن تعصبى كه به مذهب خود دارد هرگز یك مرد مشرك مجوسى و یا وثنى را ( اگر كورش یكى از دو مذهب را داشته ) مسیح پروردگار و هدایت شده او و مؤ ید به تایید او و راعى رب نمى خواند.»
این متن دیگر دهان یاوه گوران را خواهد بست ، مگر این که نداشتن اعتقاد به اسلام را به رخ بکشند . پس جز دعای هدایت ، دعای دیگری نمی توان کرد!
بند بعدی این گونه است : « شنیده بودم که در تنگهی داریال سدی از آهن وجود دارد. با وجود این که معمولاً همه چیز در اینترنت پیدا میشود، هیچ عکسی از این سد در اینترنت پیدا نکردم. آقای ابوالکلام آزاد ادعا کرده است که این سد وجود دارد و ساختهی کورش است. باقی افراد هم از او نقل کردهاند، در حالی که در بعضی از لغتنامهها نوشتهشده است که مردم محلی میگویند این سد ساختهی اسکندر است.»
اول یک نکته را عرض کنم که در میز گرد نخست این کارشناس (!) عزیز اشاره به نام ذوالقرنین ثانی در کتاب علامه ی دهخدا نمودند و فرمودند که ایشان ( علامه دهخدا ) در ذیل این لغت فرموده اند که ذوالقرنین اسکندر مقدونی می باشد. علامه در ابتدا ی همین واژه عبارت ذوالقرنین بودن اسکندر مقدونی را آورده اند اما متاسفانه بنده فراموش کرده بودم که این نکته را عرض کنم ، در این لغت نامه ی بزرگ ، در مورد لغت ذوالقرنین ثانی ، عبارتی آمده که بنده شیفته ی آن شدم . بعد از توضیحات مبسوط در مورد ذوالقرنین ، به عبارت « ذوالقرنین غیر از کوروش [کبیر ] نیست و بس» می رسیم. با توجه به این نکته ، دروغ گویی را هم به تخصصات این کارشناسان عزیز (!!!) اضافه کنید.
اما اصل مطلب ایشان طوری بحث را مطرح نمودند که گویی مولانا بدون پشتوانه این ادعا را کرده اند . در حالی که در ادامه ی متن می گویند :« البته آنها هم حرفشان معتبر نیست، ولی اگر بخواهیم یکی از این دو را مبنا قرار دهیم، حرف محلیها معتبرتر از حرف یک نفر در هندوستان است و در زمانی زندگی میکرد که رسانهها به شکل امروزی وجود نداشتند. ضمن این که مگر هر سدی که از آهن ساخته شده باشد، سد ذوالقرنین است؟ علاوه بر این، چه کسی میگوید آن منطقه تحت تصرف کورش قرار گرفته است؟ این اطلاعات مبهم را برای خودشان ردیف میکنند و یک نتیجهای از آن میگیرند که به هیچ عنوان اعتبار ندارد.» باز هم با ذهن بازی می کنند.
در مورد پیدا نکردن سد کاملا صحبت خواهیم کرد (فقط این رو بگم که چشم بصیرت می خواهد.)  و دست  برخی ها رو خواهد شد اما نکته ی عجیبی هم نیست که این کارشناس (!) عزیز پیدا نکرده اند ! در مورد لغت نامه ها یی هم که ایشان اشاره کرده اند ، اگر مانند همین ذوالقرنین ثانی باشد که خوب تکلیف معلوم است . (دوستان دقت کنید که دشمان کوروش کبیر ابایی از این دروغ ها ندارند . انشاالله که تمام شود اما اگر این چنین موااردی دیدید ، خودتان متوجه خواهید شد. )
اما دروغ دیگر مردم محلی می باشند . البته استفاده از واژه ی دروغ در اینجا خوب نیست و درست تر تحریف است. در کلیپ های اربابان جعل هم این شبهه آمده است که در تصویر مشاهده می کنید.
 
بنده هم با شگفتی عرض کنم که ای کاش سواد دوستانمان در این جا تمام نمی شد و این بزرگواران که تا صفحه ی 74 ( ترجه ی کتاب مولانا) آمده بودند حداقل تا پایان صفحه را مطالعه می کردند.
بنده کامل این بند را از صفحه ی 74 ترجمه ی کتاب مولانا برایتان می نویسم:
« مورخین عرب بر اساس روایات ساسانی بنای دیوار دربند را به انوشیروان نسبت می دهند و مسعودی و حموی در این باره مفصلا نوشته اند . در اینجا اشکالی هست و آن این که مورخ یهودی یوسف که در قرن اول میلادی می زیسته از این دیوار نام برده و مسلما اتمام این بنا به انوشیروان نمی رسد . یوسف و پروکوپیوس بنای آن را به اسکندر نسبت داده اند . [ تا اینجا منبع عزیزان سازنده ی کلیپ می باشد اما در ادامه ] در باره ی اسکندر که جزئیات تاریخ زندگی او بر ما معلوم است هیچ جا اشاره به بنای سدی نشده ، اسکندر از راه شام به ایران حمله برد و تا پنجاب ( هند) پیش راند و موقعی که از پنجاب باز می گشت ، در بابل در گذشت . هیچ دلیل و قرینه ای بر این که اسکندر برای چنین اقدام نموده باشد در دست نیست . و چگونه است که همه مورخین زمان او بنای چنین سدی را ساکت گذاشته اند؟؟؟»
این بود متنی که مورد استناد دوستان است . اما در مورد متن میز گرد ، در ادامه آمده بود که حرف محلی ها معتبر تر می باشد . فکر کنم تنها جایی که نمی توان نقد کرد هین جاست.(واقعا باید تبریک گفت !!!) اما باز ذهن کوچک نمی فهمد که حرف محلی ها در چه زمانی معقول تر است . به نظر و عقیده ی بنده منطقی تر حرف گذشتگان است. رودی به اسم کوروش کبیر « سایرس ریور » و تنگه ی داریول و همچنین واژه ی دمیر گاپو که واژه ای ترکی (به معنای در آهنین) می باشد همگی برای محلی و همچنین بنا به استاد به کتب ارمنی ( باز هم محلی) به نام تنگه ی کورا ، بهاک کورائی و یا کابان کورائی ( یا بهتر بگویم ، تنگه ی کوروش کبیر ) است.
عکس زیر از کتاب فوق العاده ی انبیا در قرآن به همراه برخی توضیحات آمده که خالی از لطف نیست:
 
این هم از حرف محلی ها که به فرموده ی کارشناس (!) عزیز معقول تر از کلام مولانا می باشد. به فرموده ی خودتان ، حرف محلی ها معتبر است ، محلی ها سلطنت اهورایی کوروش کبیر را چشیده اند ، حتا اگر در هیچ یک از منابع دنیا هم نیامده باشد . ( پیشتر در مورد منطقی بودن ، منابع و نظر شخصی خود را عرض کردم.)
اما جالب است بدانید که ماجرایی شبیه به سفر ذوالقرنین برای جلوگیری از حجوم یاجوج و ماجوج در تاریخ آمده هرچند اشاره ای به سد نشده اما گفتن آن خالی از لطف نیست.

کوروش بر بالای گذری کوهستانی ایستاده از تیگران پرسید تا بداند آن بلندی ها کجای اند که کلدانیان از آن سرازیر شده به غارت می آیند (کوروشنامه گزنفون، ترجمه ابوالحسن تهامی، دفتر 3-بخش 2، بند 1)

درباره کلدانیان: آنگاه یورش بردند بر ایشان با بانگ های هراس انگیز که رسم ایشان بود(شبیه اقوام وحشی و یادآور یأجوج و مأجوج)(همان، بند 9)

کوروش به تیگران فرمود تا سخن فرستد پدر را که در زمان به شنیدن پیام با هر چند درودگر و دیوار گر و سنگ ترا که می تواند گردآورد به آن جایگاه(همان، بند 11)(با سپاس فراوان از استاد عزیز جناب خالقیان)
انشاالله در آینده در مورد سد ذوالقرنین مبسوط تر بحث خواهیم کرد.
اما متن جالب این است :« این اطلاعات مبهم را برای خودشان ردیف میکنند و یک نتیجهای از آن میگیرند که به هیچ عنوان اعتبار ندارد.»
بازی با ذهن و کنترل ذهن و ... کاملا واضح می باشد و لزومی به تکرار ندارد . اما سخن از « اطلاعات مبهم » ، «نتیجه گیری بر پایه ی آن اطلاعات » و « نداشتن اعتبار » ها آمده است !!! اطلاعاتی که به فرموده ی خودشان به سه پایه و اساسی که مولانا بر آن ها استوار بود ( دز ضمن از سه اصل بیشتر است که انشاالله در آینده خواهیم گفت.) را در بالا کاملا و با منابع ( تاکید می کنم با منابع هم اسلامی و هم ایمانی (عهد عتیق و ... ) ) حل کردیم. با توجه به این مسئله ، نتیجه گیری بر اساس آن ها را عقل انسان انجام می دهد . هر چند این یک مسئله ی فقهی می باشد و در فقه تقلید جایز نیست ، اما من ترجیه می دهم معلم منطق بنده ، علامه ها و دانشمندان بزرگوار باشند تا کسانی که در تمامی حرف هایشان بویی از منطق نمی دهند! مطالب میزگرد ها ، نقد های بنده ی حقیر ، سخن بزرگان و عالمان ، تاریخ و منطق را کنار هم بگذارید و نتیجه گیری را به عقل خود و وجدانی که سرشت خدا آشنا دارد واگذار کنید. تعصب دستانی نادیدنی دارد و آن ها را جلوی چشم های نادیدنی وجدان می گذارد. در هر صورت صاحب اختیارید. در مورد عبارت « نداشتن اعتبار» هم از کارشناس (!) عزیز ممنونیم . تا پیش از این اعتبار برای بنده معنایی دیگر داشت . نمی دانستم که اگر دروغ بگویم ، حرف بزرگانم را نقد بکنم ، آن هم بی منبع و بی منطق ، حرفم تازه اعتبار می یابد. واقعا ممنونم!!!

این نقد محتوایی این میز گرد یا بهتر بگویم ، خیمه شب بازی بود . اما یک سوال . میز گرد یعنی چه ؟؟؟ مگر نه این که دور آن نشسته و بحثی را مطرح می کنند و باید نظرات موافق و مخالف را بررسی کنند ؟؟؟ نظرات مخالف این بزرگواران کجا بود ؟؟؟ چرا تمامی منابع گزینشی و همگی ضد کوروش کبیر بود ؟؟؟ گرچه ما منبعی ندیدیم ، اما همان منابع محدود ( انگشت شمار که در میز گرد های پیشین مطرح شد) مد نظر بنده است. تاکید های زیادی بر روایی و تاریخی بود با اتکا به منابع آمده بود که دیده نشد!!!

دوستان عزیز قبول دارم که لحن این نقد ها تند و تهاجمی بود . بنده تا آنجا که توانستم ، سعی بر نقد در چهار چوب دین عزیزمان داشتم. ( لینکی از استاد بزرگوار رائفی پور در پایین خواهم داد که در مورد نقد و نقادی می باشد. که بخشی از کلیپ های 16 گانه ی پاسخ به شبهات اخیر از سایت جنبش الهی مصاف استخراج شده.با کلیک روی عکس می توانید این کلیپ 30 ثانیه ای با حجم 4.37 مگابایت را تماشا و یا ذخیره کنید.)
 
بنده لازم دیدم توضیحاتی را ارائه کنم . دلیل تهاجمی بودن نقد بنده تهاجم طرف مقابل بود . به عقیده ی بنده این میز گرد ، تنها یک میز گرد نبود ( دلایل را اشاره کردم ) بلکه یک حلقه ی بسیار ، بسیار کوچک از یک پروژه و پروسه (!) جهت تخریب چهره ی کوروش کبیر ( فعلا با کل هخامنشیان کاری نداریم و صد البته خودمان هم نقد هایی داریم .)بود و همچنین تمامی کسانی که به ایشان ارادت قلبی دارند می باشد. تکلیف کسانی که کورکورانه و بدون دلیل به این شخصیت بزرگ تاریخ علاقه و محبت دارند ، البته تا جایی که لطمه به دین و ایمان نزند مشکلی نیست اما اگر زد ، روشن است . خداوند پاسخ آنان را در قرآن داده است . به قول استاد رائفی پور :« اگر در آن دنیا سوال بپرسند که آیا برای دینت تحقیق کرده ای و یا دینت را از کجا آورده ای (؟) در جواب بگوییم دین پدرم همین بود (!) جواب می دهند ، پس برو و به پدرت بگو که اعمال تو را بسنجد .» پس کسانی که کورکورانه کوروش کبیر را دوست دارند و این دوست داشتن باعث کورشدن و ندیدن حقایق می شود ، نه تنها به خود و دین خود ، بلکه حتا به کوروش بزرگ هم ضربه می زنند . اما همان طور که دیدید ، هم در این میز گرد ، هم در کلیپ های اربابان جعل و یا در ویدیو ای که به اشتباه مستند نام گرفته ( تخت گاه هیچ کس ) و بسیاری منابع دیگر که با مطالعه ی آن ها متوجه دون و باطن مطالب و نویسنده یا سازنده ی آن خواهید شد ؛ به وضوح می بینیم که به راحتی زحمت بزرگان را بی اعتبار می دانند . هر چند برادران عزیزمان در اربابان جعل خواستند تا پای علامه ی طباطبایی را از این میان بیرون بکشند ، اما دقت کنند که با نقد مولانا علامه را نقد کرده اند . همان طور که در متن این نقد آمده بود ، مولانا ابوالکلام آزاد ، مفتخر به دریافت لقب دانشمند عالم از جناب طباطبایی می باشند و این کار هر کسی نیست. همچنین همان طور که دیدید شباهت های بسیار زیادی را هم بین اربابان جعل ( که انشاالله در صورت لزوم نقد خواهیم داشت ) و این میز گرد دیده شد. به خاطر جنبه ی دینی بود که احتمالا نامی از برخی ها به میان نیامد . خودتان هم حتا با داشتن حداقل اطلاعات می توانید به ماهیت برخی از این دوستان پی ببرید .
 
مثلا در تارنماهایی ( که در اینجا لزومی به بردن اسم نمی بینم) مانند همین میز گرد از فیلم 300 حمایت کرده بودند ! چرا ؟ فقط به این دلیل که با ایران باستان عناد و دشمنی داشته و یا تحت تاثیر برخی از جو های مسموم قرار گرفته اند . جالب است که این اشخاص خود را محقق مسلمان هم می دانند . دوستان عزیز اگر فکر می کنند رفاعه (ره) کار خوبی کرد که برای ظاهر بینیش ، با مختار دشمن شد و برای جنگ با او به سپاه شمری رفت که تا پیش از آن دشمن او بود ، کار این دوستان هم اسلامی می باشد ! دوستان عزیز این یک تناقض می باشد. یعنی می شود فردی خود را مسلمان و محقق بداند و از یک فیلمی که هم عاشورا و هم امام زمانش را به سخره گرفته تعریف و تمجید کند ( در ضمن فیلم های ضد ایرانی که به ظاهر از ایران تعریف می کنند هم باعث قول خوردن برخی ها از این سمت شده است) ؟؟؟ و یا از کسانی حمایت کند که پیشینه ی عناد را با ادیان ( نه فقط اسلام) را در کارنامه ی خود دارند ؟؟؟ متاسفانه نام برخی ها را نمی توانم بگویم اما همین حرف هایی که می زنم عذابم می دهد. همان طور که دیدید پایگاه هایی که خود را اسلامی می دانستند ، سرقت ادبی کرده بودند و بروشور برای تخریب چهره ی کوروش کبیر ساخته بودند . بنده در متن اشاره به سرقت ادبی کردم ، اما آیا با خود فکر کرده اید که اگر واقعا این ها سازماندهی شده باشند ، آیا باز هم سرقت ادبی در کار است ؟؟؟ قطعا خیر . زیرا حرف ها در یک جا زده می شود و همان هاست که منتشر می شود . ممکن است که این کارشناسان عزیز از روی آن بروشور ها حرف زده باشند و یا هر احتمال دیگر .
 
خدا را گواه می گیرم که قصد تخریب چهره ی خاصی را ندارم ، اما خودتان قاضی باشید ، فردی که خود را محقق چندین ساله در زمینه ی تاریخ می داند ، چه طور به خود اجازه می دهد تا از منابع واضح تاریخی برداشت های خود را داشته باشد ؟؟؟ هر چند آن منابع هم غلط باشد؟؟؟ چه طور به خود اجازه ی سرقت ادبی می دهد  ؟؟؟ برادران و خواهران عزیز اگر می خواهید به منبعی ارجاع بدهید ، ابتدا نویسنده را مورد ارزیابی قرار دهید. بار ها بنده گفته ام و باز می گویم که من بین کتاب الهی و منشور کوروش کبیر که نوشته ی خود بابلیان است ، کتاب الهی را انتخاب می کنم. اگر تناقضی با قرآن دیدم ، آن را کنار می گذارم و اگر نه ... . برای مثال دوستانی که به کتب یونانی ارجاع می دهند ، در مورد نگارندگان آن چه می دانند ؟؟؟ من نمی گویم که همه ی کتاب ها به درد نخور و فاقد اعتباد است . اصلا از نگاه جامعه شناختی ، نگاه صفر درصد و صد در صدی وجود ندارد. برای مثال بنده هیچ گاه خودم و هیچ شخص دیگری را از جناب آقای ثاقب فر (که تالیفات و ترجمه های زیادی دارند ) نزدیک تر به متن کتاب هرودوت نمی بینم . حال من بیایم به هرودوتی که از نگاه دکتر ثاقب فر نگاه خود جناب هرودوت در کتابش دخیل است ، ارجاع بدهم و بگویم حرف ، حرف من است. از جناب هرودوت بدتر متاسفانه جناب کتزیاس می باشد. انشاالله در آینده در مورد عرایضم توضح خواهم داد.
 
به فرموده ی امام موسا کاظم (ع) :  خداوند دو حجت آشکار برای ما داده . یکی پیامبران به عنوان حجت آشکار و دیگری عقل و شعور انسان به عنوان حجت نهان. چگونه می توان راه رستگاری را پیمود اما دو حجت در تناقض باشند ؟؟؟ بنده هیچ گاه ادعا نداشته و نخواهم داشت که عالم و یا منطقی ترین نظریات را دارم . اصلا این ادعا را هیچ کسی غیر از معصومین نمی تواند داشته باشد . اما به عقیده ی بنده منطق را باید در جایی جست که اساتید آن در آنجا باشند . آیا این عقیده ی اشتباهی است ؟؟؟ همگی خوب می دایند ، برخی دانشمندان و فیلسوفان با دلایلی وجود خدا را نهی می کنند. مطمئن باشید که اگر در دینتان وارد نباشید نمی توانید پاسخ دلایل آنان را بدهید.
بنده باز هم اعتراف می کنم که نقدی تهاجمی داشتم ، اما اگر این توضیحات را نمی دادم ، تناقض بزرگی با کلیپ استاد رائفی پور داشتم . خدا شاهد است بنده از دست کسی ناراحت نمی شوم ، اما کسی که به بزرگان دینی و الهی من توهین کند و در عین بی علمی ، آنان را محکوم کند مانند نویسنده ی کتاب آیات شیطانی با او برخورد می کنم ، نه مانند کسانی که علمی نقد دارند .
اما حرف هایی که در این نقد زده شد و به آینده موکول شد ، از خاطرم نمی روند . به قول معروف « دیر رو زود داره ، اما سوخت و سوز نداره » انشاالله . خصوصا در مورد منشور کوروش کبیر خدا افتخار آشنایی با استاد بزرگی را به بنده عطا نموده . بنده هم از این فرصت حسن استفاده را کرده و پاره مقاله ای نوشتم و آن را به چند محقق نشان دادم ، گرچه در حال تلاش برای دست یابی به اساتید دیگر هم می باشم ، اما متاسفانه تا آن زمان از گفتن نام هایشان معذورم . دوست و استاد بنده هم همین طور ؛ نکات بسیار ریز و دقیقی را از منشور الهی کوروش کبیر یافته اند و به امید خدا به محض تایید استاد بزرگواری (که متاسفانه فعلا از آوردن نام ایشان هم خودداری می کنیم.) منتشر خواهد شد و پس از آن تقریبا شبهات برطرف می شوند.

در پایان مجددا خدا را بابت تمام نعمات و فرصتی که به بنده برای بیان حرفهایم داد از صمیم قلب شاکرم. و از او سپاس گذارم که مرا در این راه قرار داد و به دوستان و اساتید و بزرگانی را به مشیت خود متصل کرد. از دوستان و اساتید خود تشکر می کنم که هم پیش و هم پس از انتشار مطالب حقیر ، کمک حال بنده بوده و ایرادات را تا حد امکان رفع می کنیم. از تمامی منتقدان کوروش کبیر و دشمنانشان هم متشکر ! چرا که اگر آنان نبودند و بنده وارد این بحث ها نمی شدم ، هیچ گاه به مطالعات خود نمی افزودم و همان بلایی که قرار بود سر آن بنده خدایانی که دین را به ارث می برند ، بیاد ؛ سر من هم می آمد.
از همه ی دوستان و بزرگوارانی که از حرف های بنده نا خواسته توهینی را برداشت کردند عذر خواهی می کنم . اما بنده تمام دلایلم را گفتم امیدوارم حلالم کنند .
و انشاالله خدا همه ی ما را به راه راست هدایت نماید . آمین یا رب العالمین.

جهت سلامتی و تعجیل در فرج قطب عالم امکان مهدی صاحب الزمان (عج) و همچنین سلامتی و طول عمر با عزت نایب بر حقشان ، امام خامنه ای (مد ظله العالی) و شادی روح پاک امام خمینی (ره) و بزرگانی چون علامه طباطبایی (ره ) ، علامه معرفت (ره) و همه ی کسانی که برای اسلام و ایران عزیز و سرفرار زحمت ها و رنج ها می برند و همچنین برای شادی روح شهدا ی انقلاب و دفاع مقدس و بعد از آن صلواتی ختم کنید.

پایان سخنم رو با شعری از حضرت نظامی به پایان می برم .

 
شکر که این نامه به سامان رسید
پیش تر از عمر به پایان رسید.




سربرگ :
برچسب ها : نقد بخش سوم میز گرد عوام فریبانه،
جستار های وابسطه :


داغ کن - کلوب دات کام
چهارشنبه 2 مرداد 1392 :: نویسنده : The M.F
  شما در بخش دوم از این نقد می باشد . لطفا در صورت مطالعه ننمودن متن بخش اول از طریق پیوند زیر به بخش نخست نقد مراجعه و پس از مطالعه به همین صفحه باز گردید.
بخش نخست نقد
***

باز هم به مثال زیرانه دقت کنید . هلوکاست!!! ، فحاشی و... که زیرکانه می باشند و دیگر نیازی به توضیح اضافه نیست . فقط دقت کنید آنانی که در مسئله ی هلوکاست فحاشی می کنند ، یهؤدیان نژاد پرست می باشند . واقعا این کارشناس در این گونه مباحث بسیار قوی می باشند . از این منظر بنده ایشان را تحسین می کنم ؛ اما نمی دانند که در هلوکاست منابع معتبر ، تکیه بر تاریخ حقیقی و مشهود ، درست نبود اعداد و ارقام ( منفی آمدن تعداد قربانیان) و ... باعث نقد آن شده . نه امثال منابع شما!
 پس جناب محقق (!) ، کارشناس (!) و...(!) راه زیادی باید تا یادگیری. اساتید بسیاری زحمت های بسیاری را کشیدند و به همین سادگی که شما به زبان جاری می کنید ، نمی باشد.
دوستان ، صرفا برای منشور کوروش کبیر را عرض می کنم که ، استاد گرانقدر ، دکتر ارفعی ،  مترجم منشور کوروش کبیر به زبان پارسی ، می فرمایند : « نخستین نسخه‌برداری از منشور کوروش بزرگ توسط «تئوفیلوس گ.پینچس»(Theophilus G.Pinches)  در سال ۱۸۸۲ میلادی به چاپ رسید. نخستین آوانویسی لوحه نیز توسط «سرهنری راولینسون»(Sir H.C.Rawlinson)  در سال ۱۸۸۵ چاپ شد. نخستین ترجمه‌ی منشور را هم «وایس باخ»(Weiss Bach)  آلمانی، در سال ۱۹۱۱ چاپ کرد. پس از شش دهه از این ترجمه، قسمتی از یک لوحه‌ی استوانه‌ای که آن را از آنِ «نبونئید» پادشاه بابل می‌دانستند و در موزه دانشگاه ‌ییل(Yale)  در امریکا نگهداری می‌شد و در حقیقت جزئی از لوحه‌ی کوروش بزرگ بود، به لوحه‌ی اصلی ملحق شد و در سال ۱۹۷۵ «پرفسور پاول ریچارد برگر»(Paul Richard Berger)  استاد دانشگاه مونستر آلمان متن این قطعه را همراه با متن لوحه‌ی اصلی به همراه تصحیحات و یادداشت‌های بسیار سودمندی به چاپ رساند. البته پیش از او نیز پرفسور «آیلرز» در سال ۱۹۷۴ ترجمه‌ی خوبی از این استوانه ارائه کرده بود.»
اما سوال اصلی ، شما که هستید که اعتبار ترجمه و زحمت بزرگان ( در میزگرد پیشین هم به علامه طباطبایی نقد وارد کردید) باید برای شما اعتبار داشته باشد؟؟؟ مگر کلام خدا برای شما اعتبار داشت که حرف بنده ی خدا را بفهمید؟؟؟
اما بند بعدی :«حتی اگر فهمیده باشند هر کدام از حروف چه آوایی دارند و در کنار هم چه کلمهای را میسازند، باز هم این سؤال مطرح است که معنای آن کلمه را از کجا فهمیدهاند؟ مسئله این جاست که آنها میگویند ترجمهی فلان کتیبه این میشود، ما هم میپذیریم. جالبتر این است که این ترجمهها دقیقاً مطابق تورات هستند؛ یعنی، هیچ کدام از مطالب این کتیبهها تورات را نقض نمیکنند.»
آقای محترم ، اگر شما یک مقاله ی (!) بنویسید و از آیات قرآن استفاده کنید این بد است؟!؟!؟ آیا توانایی اثبات تحریفات عهد عتیق ( همون طور که پیشتر هم عرض کردم با تورات اشتباه گرفته شده!) را دارید ؟؟؟ این باعث افتخار است که همانگی بین بزرگان ایران و کتب الهی باشد . البته شاید برای شما ننگ باشد ، دقیقا مثل سابق !!! به قول حجت الاسلام و المسلمین ، استاد (واقعی) قنبریان اگر اسلام در آن زمان بود ، قطعا کوروش کبیر هم مسلمان بود . به تبع آن اگر قرآن هم در آن زمان بود بزرگان ایران پاک ، متن های خود را منطبق و یا شبیه آن می نوشتند . (بنده از شما عذر می خوام که در آن زمان قرآن نبود !!!)
قبل از نوشتن بند جدید ، خطاب به دوستان عزیز . در برخی از مواقع دیده شده که متنی با حروف تو پر (Bold) آمده که به ظاهر سوال است ، اما در اصل تبیین همان سناریو ای است که از پیش نوشته شده و این بزرگواران در حال اجرای آن می باشند. در پایان با نقد ساختاری منظور خود را بیشتر توضیح خواهم داد.
اما این متن درشت که به صورت زیر آمده .

«در واقع شما در وثوق افرادی که مدعیاند این کتیبهها را ترجمه کردهاند، شک کردهاید که البته این شک به جا و قابل تأمل است.از دیدگاه اسلام، بشر از حقوقی برخوردار است که یکی از آنها حق هدایت است. به نظر شما، این کار کورش که به گفتهی خودش بتپرستی را رواج داده است، نقض حقوق بشر نیست؟ به نظر شما، آیا میتوان مطالب این کتیبهی کورش را مصداق نقض حقوق بشر دانست؟»
دوستان دقت کنید ، شک در وثوق افراد ، باید با پس زمینه ای باشد ، یعنی باید کمی (تاکید می کنم کمی ) اطلاعات در این زمینه لازم می باشد. شما کارشناسی (!) ، بحث های روایی(!) ، بحث های تاریخی (!) ، اتکا به منابع کاملا صحیح (!!!) و ...(!) را کاملا نشان دادید. یک محقق(!) کاملا مسلط به همه ی جوانب . نقد علامه ی بزرگوار ایت الله طباطبایی ( ره ) ، و در این متن هم نقد افراد بزرگواری که با زحمت ( نه از روی متن از پیش نوشته شده ) و رنج فراوان توانایی در ترجمه پیداکرده اند ، را به کارنمای درخشان خود وارد کنید. در من با این حرف مضحک ، تکلیف سرشت خدا آشنا چه می شود ؟؟؟ واقعا متاسفم.
دوستان عزیز ، یکی از همین نقد شونده های بزرگوار ، جناب پروفسر ارفعی ، مترجم منشور کوروش کبیر ، در ایران اسلامی می باشند. کار ایشان (کارشناس (!) ) به جایی رسیده که ابتدا برای تحقیق بین بزرگان تاریخ دان رفته اند و بعد از نتیجه نگرفتن ، دست به نقد زده اند . دیگر هیچ جای شکی نیست که این خیمه شب بازی های کودکانه و انشاالله جاهلانه ( زیرا اگر عامدانه باشد ، خدا باید به دادتان برسد. ) از همان اتاق فکر هایی بیرون می آید که ، 300 ، آرگو ، شبی با شاه و ... بیرون آمده. برای شکاکان دلایلی هست ، اما برای کوردلان که خود را به خواب زده اند نه.
 
خطاب به همه ی دشمنان کوروش کبیر . استاد ارفعی مترجم منشور کوروش کبیر به زبان فارسی و تنها شخص بزرگواری که بند 36 از این منشور را توانستند ترجمه کنند ، می باشند . او توانست در سال ۱۳۵۳ خورشیدی از پایان‌نامه‌‌ خود با عنوان «زمینه‌هاى جغرافیاى فارس بر اساس گل‌نبشته‌هاى تخت جمشید» در دانشگاه شیکاگو دفاع و درجه‌ دکترای خود را از این دانشگاه دریافت کند.
ایشان در کارنامه‌ پُربار خود، تجربه‌ی همکاری با فرهنگستان ادب و هنر ایران، فرهنگستان زبان و ادب فارسی، راه‌اندازی تالار کتیبه‌های موزه ملی، همکاری با بنیاد پژوهشی پارسه و پاسارگاد و پایگاه پژوهشی شوش و… را دارد. او تنها ایرانی‌ای است که در زبان‌های ایلامی ‌و اَکَدی (بابلی – آشوری) تخصص و همچنین با زبان‌های سومری، پارسی باستان، اوستایی و پهلوی آشنایی دارد.
این بخش ها از زبان خودشان می باشد :« به خاطر دارم که تابستان بود و تازه سال سوم متوسطه را به پایان رسانده بودم که با چند تن از دوستان به کتابخانه‌ ملی در خیابان قوام‌السلطنه (۳۰ تیر) رفتیم. هنگامی‌ که داشتم کارت کتاب‌ها را نگاه می‌کردم تا از میان آن‌ها یکی را برای خواندن انتخاب کنم، اتفاقی نگاهم به کتاب «گات‌ها» -سرود زرتشت – از استاد ابراهیم پورداوود افتاد. کتاب را درخواست و شروع به خواندن کردم. از خواندن آن بسیار لذت بردم؛ چراکه آهنگین، زیبا و لطیف بود. همانجا متن اوستایی و ترجمه‌ی فارسی گات‌ها را کپی کردم و در خانه شروع به کلنجار رفتن با متن اوستایی گات‌ها کردم تا بتوانم زبان اوستایی را از روی آن فراگیرم.»
ایشان در پاسخ به سوال این که استادانشان ، کدام بزرگواران بودند فرمودند :« روانشادان «ابراهیم پورداوود»(زبان‌های اوستایی و پارسی باستان)، «صادق کیا»(زبان پهلوی)، «برهمن ایندوشکر»(سانسکریت)، «پرویز ناتل‌خانلری»، «محمد معین»، «بدیع‌الزمان فروزان‌فر»، «صادق گوهرین»، «ذبیح‌الله صفا» و «لطف‌علی صورتگر»(زبان و ادبیات فارسی)، «محمدتقی مدرس‌رضوی» و «بدیع‌الزمانی»(زبان و ادبیات عربی) و استادان دیگر که روان همه‌ آن‌ها شاد باد!»
جناب کارشناس نما (!) همان طور که می بینید ، ایشان بر خلاف شما ، کاملا محقق ، دنبال حق بوده و اساتید بسیاری هم داشتند و از روی متنی حرف نزدند و عروسک خیمه شب بازی هم نبودند. ایشان با همان روش هایی که در مورد آموزش زبان انگلیسی فرمودید ، خط های باستانی را یاد گرفتند . عذر خواهم اما شـــمــــا در وثوق ایشان شک دارید ؟!؟!؟ مضحک است.
دوستان دوباره بازی با ذهن با کلمات حقوق بشر و ... در این بند ، مواظب کنترل ذهن خود باشید. بنا به این بند کودکانه ، کوروش کبیر با بت پرستی ( از زبان خودش هم مورد توجه دوستان باشد . از طرفی در وثوق شک دارند ، از طرفی ... ) حق هدایت را از انسان گرفت . واقعا خنده دار است .جنابی که خود را در قالب کارشناس (!) معرفی کرده اید ، می خواهم داستان حضرت یوسف (ع) را خدمتتان یادآوری کنم .البته اگر در الهی بودن ایشان هم شک نکنید که با توجه به پیشینه ی درخشان به هیچ عنوان بعید نیست.
اتفاقا یکی از راه های برون رفت از فتنه هم یادآوری تاریخ است که این شباهت ها را هم به فال نیک می گیریم(!) اما به فرموده ی امام علی (ع) در هنگام فتنه چون شتری 2 ساله باشید و...
 
همان طور که می دانید ( اگر در وثوق مورخین شک نکنید!) زمانی که عزیز مصر جناب پوتیفار ، همسر اول بانو زلیخا ، در حالی که رگه هایی از ایمان در او دیده می شد ، از دنیا رفتند ، حضرت یوسف (ع) مثل همیشه و با احترام به عقاید مصریان ، ایشان را با تشریفات حاکم بر مصر دفن کردند . لازم به ذکر است که حضرت یوسف (ع) در آن زمان بعد از پادشاه ، آخناتون ، حرف اول را در مصر می زدند.یعنی قدرت دوم و پادشاه هم تحت تاثیر ایشان بودند و به نحوی می توان ایشان را قدرت اول هم نامید. اما با این تفاسیر ، جناب پوتیفار با تمام تشریفات مصریان ، با احترام به عقاید ایشان در اهرام مصر دفن و جنازشان مومیایی شد. شاید از خود بپرسید که کجای این داستان تناقض داشت و یا چه شباهتی به داستان کوروش کبیر داشت . عرض می کنم . مجددا آن دسته از دوستانی که در مورد جوامع مخفی اطلاعاتی دارند متوجه عرایض بنده شده اند ، اما برای دوستانی که علاقه و اطلاع نداشتند ، عرض کنم که اهرام مصر ویا بسیاری از نماد های مصر باستان ( حتا شیوه ی دفن)  از بزرگترین و مهم ترین نماد های شیطان پرستی ( چه قدیمی و چه نوین) می باشند. اگر حضرت یوسف (ع) این را نمی دانستند ، 1- چرا خدا به ایشان نفرمود که روس را عوض کنند . 2- معصوم و پیامبر بودن ایشان زیر سوال می رود. اگر ایشان می دانستند ، 1- آیا زبانم لال ( ببینید آدم رو وادار به چه کار هایی می کنند.) ایشان هم شیطان پرست بودند ؟ و یا 2- احترام به عقاید مذهبی قوم خود را به اجرا در آوردند ؟ این هم سوال بنده هم از تاریخ دانان ( به قول شما ) و هم از منتقدان (به ظاهر مسلمان) کوروش کبیر می باشد که فعلا پاسخی نگرفتم!!!احتمالات فوق ، بجز احتمال آخر اگر درست باشند ( که صد البته نیستند ) ، معصوم ، پیامبر ، از جانب خدا بودن و تمامی صفاتی که لایق یک پیامبر عظیم الاشأن زیر سوال می رود . باز هم بنا به سابقه ، شاید بخواهید که زیر سوال ببرید ، در هر صورت صاحب اختیارید!!!(دوستان اهل فن گرفتند؟)
 
این از حیث تاریخی و به قول شما اتکا به تاریخ می باشد ؛ اما بنده می خواهم به بزرگترین کتاب الهی اتکا کنم که دیگر توانایی در شک در وثوق آن نداشته باشید.
حضرت ابراهیم در این کتاب الهی .
در سوره ی مبارکه ی انعام در آیه ی 76 به صراحت و بدون تحریف اشاره به ستاره پرست بودن این پیامبر ( که در 90 سالگی به مقام امامت هم نائل شدند.) بزرگوار می کنند . در آیه ی بعد (77) ماه پرستی و در آیه ی 78 خورشید پرستی ایشان مطرح می شود. (متن آیات و ترجمه در تصویر پایین مشهود است.)
 
آیا در قرآن هم شک دارید؟؟؟ در ادامه ی هر یک از آیات هدف از این کار آمده و این است معجزه ی لایزال الهی اما اشاره به این کار هم به همان اندازه روشن آمده. دوباره سوال خود را می پرسم ، آیا در قرآن هم شک دارید؟؟؟ قرآنی که لاریف فیه می باشد؟؟؟یا در مورد حضرت ابراهیم(ع) شک دارید ؟؟؟ ( فکر کنید که این یک صحنه ی فیلم می باشد و خود را هم جای حضرت ابراهیم قرار دهید . دیالوگ ها را از قرآن انتخاب کنید ، متوجه بسیاری از مسائل خواهید شد.)
خطاب به همه ی دوستان مومن خود که هیچ شکی در دل خود راه نمی دهند . درست است ، ایشان هم خورشید ، هم ماه و هم ستاره را پرستیده اند . اما بنا به همین آیات شریفه افول هر کدام نشان از برتری خداوند متعال دارد. اغراق نیست اگر بگویم ، عین ، تاکید می کنم ، عین همین داستان در مورد کوروش کبیر هم صدق می کند. خوب است بدانید (در آینده هم مقایسه ای از کار کوروش کبیر و این امام بزرگوار آمده که نقد آن بخش را هم این جا مطرح می کنیم. ) .
یک رسم کاملا خرافی و غلط در زمان باستان بود که اگر قومی بر قوم دیگر پیروزی می یافت ، در اصل خدای قوم پیروز بر خدای قوم مغلوب پیروز می گشته. یعنی با پیروزی بخت النصر بر یهودیان ، گویی یَهُوَه از مردوک شکست خورده . و یا در ادامه ، زمانی که کوروش کبیر بر بابل پیروز شد ، گویی اهورا مزدا ، بر مردوک پیروز شده است. الله اکبر که این موارد مورد قبول ادیان الهی نیست . کار کوروش کبیر همان کار حضرت ابراهیم (ع) است. ادیان الهی این موارد را قبول ندارند ، و اصلا به چند خدایی اعقاد ندارند . همان طور که در عهد عتیق آمده دلیل شکست یهودیان اعمال آن ها و بانی شکست (بخت النصر) از جانب خداست.مثلا در حدودا آیات 2 تا 17 کتاب مقدس حضرت دانیال هم اشاره به گناهکار بودن قومشان در آن برهه و هم اشاره به توبه های همراه با اشک و ندامت ایشان ، شده است.) و همین طور در مورد کوروش کبیر . در کجای قرآن آمده که حضرت ابراهیم (ع) به ستاره و ماه و خورشید بی احترامی کردند . قطعا با بی احترامی ، محبوبیت خود را از بین می بردند و اندک مردمی که با همین عمل ایشان یگانه پرست شدند هم دیگر به راه راست هدایت نمی شدند. حال چقدر صفیهانست که ما این کار را نقض حقوق انسانی بدانیم. شما از کجا می دانید که بعد از این کار کوروش کبیر چند نفر به خدای یگانه یا اهورا مزدا و یا هر نام دیگری ایمان آوردند ؟؟؟ (انشاالله در آینده به متونی اشاره خواهد شد که نشان از پیروزی کوروش کبیر در این زمینه را هم خواد داشت .) این موضوع را یک فرد بی دین ، که نگاه دینی هم ندارد فهمید ، اما دریغ از کارشناسان دین مدار ما که ...
ویل دورانت در تاریخ تمدن خود در بخش یهود و در ص 270 (در برخی چاپ ها 360) از کتاب خود ، در مورد یگانه پرست بودن ایرانیان خصوصا در زمان کوروش کبیر ، و احترام ظاهری کوروش کبیر به مردوک چنین آورده است  (ابتدا عین متن را می آورم و سپس توضیحات را ) : « شاید محرک اشعیای دوم ، در توجه به یک خدای واحد جهانی ، جنبشی بوده است که در پارس پیدا شد و نیرومندی مردم آن تمام دولت های خاور نزدیک را در زیر فرمان این کشور در آورد و همه ی آن ها را در امپراطوری عظیمی قرار داد که از لحاظ پهناوری و سازمان اجتماعی ، هیچ یک از سازمان های دیگری که می شناختند به پای آن نمی رسید . این خدا ، مانند یهوه ی موسا [(ع)] نمی گوید که : « من خدای پروردگار تو هستم ... تو نباید در برابر من خدایان بیگانه داشته باشی » ، بلکه می گوید : « من یهوه هستم و دیگری نیست و غیر از من خدایی نی»
بعد از بندی که در مورد اشعیای نبی (ع) ( در کتاب هم با عنوان « این شاعر نبی » آمده است .) و توصیف ایشان از خدا در بندی از تورات اشاره شده ، مجددا بندی در مورد کوروش کبیر آمده که دقیقا به این شرح است :« ساعتی که کوروش [کبیر] ، همچون مرد جهانگشایی ، به بابل در آمد و یهودیان اسیر را آزاد گذاشت تا به سرزمین خود بازگردند ، یکی از باشکوه ترین ساعات تاریخ بنی اسرائیلی به شمار می رود . ولی از آنجا که شاهنشاه ایران تمدنی عالی تر داشت ، بابل را به حال خود واگذاشت و به مردم آن آزاری نرسانید ، و به خدایان آن سر اطاعت فرود آورد ( گو اینکه این اطاعت ظاهری و مشکوک به نظر برسد ) . » وادامه ی جالب و زیبایی هم هست که هم از بحث خارج است و هم پاسخ دندان شکنی به دشمنان کوروش کبیر داده اسد. همچنین شباهت بسیاری به جهاد در دین خودمان دارد.
 
اما توضیحات : اگر دقت کنید در بند اول و در همان ابتدای آن کلمه ی شاید آمده و بحث از محرکی به میان آمده . این محرک برای چه بوده ؟؟؟ پاسخ در متن است ، معرفی یک خدای واحد جهانی . اما نکته ی جالب این جاست که محرک حضرت اشعیا ، جنبشی بود که در پارس اتفاق افتاد . دوستان عزیز همان طور که می دانید ، برخی از محققان قائل بر چند حضرت اشعیا می باشند که دومین آن ها در زمان کوروش کبیر و بشارت های ایشان هم در کتاب مقدسشان اشاره به منجی بودن ایشان دارد. آقای ویل دورانت کاملا واضح اشاره کرده اند که جنبش پارس ، باعث معرفی خدای یگانه توسط اشعیان نبی (ع) شده . در ادامه ی همین بند هم اشاره به پیشرفت های ایران دارد که باعث افتخار می باشد ، اما چون از بحث خارج است از آن ها می گذریم. جناب ویل دورانت در ادامه به تعریف دو خدا از نگاه خود می پردازد و خدای یهودیان را خدایی بزرگ بین خدایان دیگر ولی خدای ایران و پارس را خدایی بزرگ و تنها خدا معرفی می کند که دقیقا آیه ی قرآن می باشد. « لا اله الا انا» . اما اگر دقت کنید ، بنده از عبارت « نگاه بی دین ایشان » استفاده کردم . شما به واژه ی محرک دقت کنید . ایشان محرک یک نبی الهی را یک قوم دیگر می دانند . در حالی که از نگاه دین مدارانه ، کاملا اشتباه است . ایشان چون با این نگاه ، به تجزیه و تحلیل وقایع پرداخته اند ، راهی غیر از این محرک نیافتند . این حرف هم کاملا مطابق بود با همان عرضی که پیشتر در مورد خرافی بودن اعتقاد باستان در مورد شکست و یا پیروزی خدای قومشان می باشد . این طور نیست ؟؟؟
 
 اما نگاه الهی به این موضوع این گونه است که ، همان طور که در پارس خدای یگانه ای با نام اهورا مزدا پرستیده می شد ، همان خدا ، صرفا با یک نام دیگر در بین قوم یهود مورد پرستش بود . اما یهودیان بر خلاف ایرانیان با توجه به تحریفاتشان ، از واژه ی خدای خدایان استفاده می کردند و خداوند هم پیامبران را برای تصحیح همین ادعای اشتباه فرستاد. خداوند اشعیاینبی (ع) را به همان دلیل بر قوم یهود فرستاد که حضرت زرتشت (ع) ، حضرت عیسا (ع) ، حضرت داوود (ع) ، حضرت محمد (ص) و ... را بر قوم های خود فرستاده بود . به هر حال و با هر زاویه ی دید ، موضوع بحث یگانه پرست بودن کوروش کبیر و احترام ظاهری ایشان ( در بند بعد) می باشد که یک فرد با نگاه بی دین ( که البته با نگاه ضد دین تفاوت دارد ) فهمید ، اما کارشناس مسلمان از فهم آن عاجز ماند . بزرگی و کرامت علامه طباطبایی ، دانشمند شهیر هندی ، مولانا ابو الکلام آزاد و ... هم متوجه این قضیه شدند و همچنین علامه ی بزرگوار جناب مکارم شیرازی هم بت پرستی کوروش کبیر را بی پشتوانه ی تاریخی خواندند و معقول تر را یگانه پرستی کوروش کبیر دانستند . چون خود یگانه پرست بودند و منابع یگانه پرستان را هم قبول داشتند . نه مانند برخی ها هر کتابی را قبول کنند ، غیر از کتب الهی . خدا به دادمان برسد.
دوستان عزیز نقد چند بند آینده تا سر بند بازگشت به ذوالقرنین ، در همین بند ها آمده ، و دقیقا نشان از کارشناس (!) بودن هر دو بزرگوار دارد (؟) .
به دو بند هم اشاره ای می کنم ، اما همان طور که عرض کردم ، در بند های فوق این متن کودکانه نقد شده .
«ریاحی: بستگی دارد حقوق بشر را چگونه معنا کنیم. با تکیه بر دین اسلام این کتیبه نقض حقوق بشر است. لااقل نمیتوان محتوای آن را، بر اساس مبانی اسلامی و شیعی، حقوق بشر تعریف کرد. البته ممکن است افرادی با دیدگاه اومانیستی این تلقی را داشته باشند.
علوی: شما حضرت ابراهیم(علیهالسلام) و کورش را در نظر بگیرید. حضرت ابراهیم(علیهالسلام) بتها را شکست، در حالی که کورش بتپرستی را احیا کرد. چگونه این دو میتوانند در یک راستا قرار گیرند؟
»
فقط چند نکته خطاب به دوستان . اشاره به عبارت اومانیسم از کلام جناب ریاحی و در یک راستا نبودن بت شکنی حضرت ابراهیم (ع) و بت پرستی کوروش کبیر ( که ثابت شد توهم چند دشمن قسم خورده ی ایشان است ) دقت کنید. دوباره تاکید می کنم که نقد تمامی این متن کودکانه و دون ارزش در بالا آمده و نیازی به تکرار آن نمی بینم.اما یک نکته هم عرض کنم ، اگر قرار بود این همه ظاهر بین باشیم ، قیام امام حسین (ع) و صلح امام حسن (ع) هم در یک راستا نمی باشند. ظاهر بینی هم حدی دارد!؟!؟!
در بند بعد هم نظرات کودکانه و کورکورانه ، مدارک علمی (البته اگر داشته باشند ) این بزرگان خصوصا جناب ریاحی را زیر سوال می برد . می پرسید چرا ؟ بند های زیر را مطالعه کنید ، متوجه خواهید شد .
« ریاحی: به بحث ذوالقرنین برگردیم. ذوالقرنین یعنی دارای دو قرن. برای واژهی قرن چند معنای مشهور وجود دارد. یکی از معانی آن فرق سر است؛ بنابراین، به کسی که دو فرق سر دارد میگویند ذوالقرنین. معنای دوم قرن گیسویی است که از اطراف میبافند. در بعضی از نقلها آمده است که وقتی ذوالقرنین متولد شد، دو گیسوی بافتهی سفید داشت. به همین خاطر به او ذوالقرنین میگفتند. معانی دیگر قرن عبارت است از: «شاخ، شاخک، قلهی کوه، دژ، تلألؤ، درخشش و...» [(قبل از شروع نقد اشاره به نزدیکی حرف این مسلمانان (!) به حرف کعب الاحبار می کنم ...)]
 سؤال بنده این است که کدام یک از این ترجمهها را باید به دیگری ترجیح دهیم؟ باید یک دلیل معتبر برای ادعایمان داشته باشیم. ما بر اساس یک روایت معتبر میگوییم که منظور از قرن فرق سر است، چون دوبار سر ذوالقرنین شکافته شده بود، به او ذوالقرنین میگویند. در ادامهی این روایت آمده است که یک نفر مثل ذوالقرنین در میان شماست که ظاهراً منظورش امیرالمؤمنین(علیهالسلام) است. ما بر اساس این روایت معنای قرن را فرق سر دانستهایم، اما عدهای بدون این که دلیلی داشته باشند، قرن را شاخ معنا کردهاند و بر اساس آن به دنبال کسی بودهاند که دو شاخ داشته است. در حالی که این کار آنها دور باطل محسوب میشود.
»
راستش اولش نمی خواستم حرفی بزنم ، اما از این می سوزم که این کارشناس (!) عزیز فرمودند که بر اساس روایت حرف می زنند ، پس کجاست آن روایت؟؟؟به قول یکی از دوستان ، زیر لفظی می خواهید که حرف از منبع می زنید اما معرفی نمی کنید و همان هایی هم که معرفی می کنید به درد خودتان و تاریخ خودتان می خورد.
 
دوستان پیش از این برداشت های وهابی گونه (ظاهری ) این کارشناسان (!) کاملا واضح دیده و تبیین شد. این مورد را هم به آن موارد اضافه کنید. جالب است بدانید شبیه این سوال را فردی از مولای متقیان ، امام علی (ع) پرسیدند و ایشان جواب دادند که شاخ هایش مانند گاو نیست! دوستان عزیز ، مثل سابق این بزرگواران از شاخ معنای ظاهری آن را برداشتند . هیچ کسی در تاریخ ( حداقل کاندید های ذوالقرنینی ) نیامده که شاخ واقعی داشند. جناب کارشناس (!) از دور باطلی حرف می زنید که خود در آن گرفتارید . دوستان عزیز دوباره تاکید می کنم که از کاندید های ذوالقرنینی انسان شاخدار (به معنای واقعی کلمه ) در تاریخ ثبت نشده . اما روایتی  برای اشاره به کلمه ی شاخ برای شما بزرگواران می آورم . گرچه نمی دانم که چرا بین این معانی کودکانه ، شاخ روی تاج آورده نشده ؟؟؟ ( می دانم اما می ترسم تهمت زده باشم!)
عیاشی از قول اصبغ بن نباته روایتی نقل می کند که چون چگونگی طرح شدنش را حذف کرده ، نخست این بخش را از نوشته ابوجعفر اسکافی ، متوفای 220ق ، در کتاب المعیار و الموازنه (ص298) می آوریم . او می نویسد :
چون ابن الکواء شنید که علی (ع) می گوید :«[با اجازتون دیگه عربی روایت رو نمی نویسم...] از من بپرسید پیش از آن که مرا نیابید. از من بپرسید ؛ چرا که دانش را باید به دست آورد . از من بپرسید ؛ زیرا دانش در درونم انباشته شده است.» در این حال ابن کواء برخاست و گفت : « ای امیر مومنان ، آیا من از شما بپرسم ؟ » فرمودند : « بپرس برای دانستن و نه عیب جستن ؛ و از چیزی بپرس که به دردت بخورد و آنچه را که به دردت نمی خورد رها کن!» ابن کواء چند پرسش کرد تا این که به گفته ی عیاشی (ج2 ، ص339) گفت :« ای امیر مومنان ، مرا از ذوالقرنین بیاگاهان [آگاه کن] ، آیا فرشته بود یا پیامبر ؟ و از شاخ هایش آگاهم ساز : آیا زر بود یا سیم؟»حضرت فرمود :« او نه پیامبر بود و نه فرشته ، و شاخ هایش نه طلا بود و نه نقره ؛ بلکه بنده ای بود که خدا را دوست داشت و خدا هم او را دوست داشت  و ... [چون از بحث خارج است ادامه ی روایت را به خودتان موکول می کنیم]» . مرحوم شیخ ابو الفتوح رازی در روض الجنان ( ج13 ، ص26) آورده که حضرت درباره ی شاخ های ذوالقرنین فرمود :« نه از زر بود و نه از سیم ، لیکن او قوم را دعوت کرد به توحید ...» . همین حدیث در البرهان (ج3 ، ص659) آمده است و نیز عینا یا تلویحا در مآخذ دیگر تکرار شده است ؛ از جمله : کمال الدین (ص394) ، تفسیر شیخ مفید (ج14 ، ص383) ، مجمع البیان (ج6،ص756) ، تفسیر صافی (ج3 ، ص259) ، منهج الصادقین ( ج5 ، ص363) ، نو الثقلین ( ج3 ، ص 294) ، تفسیر شریف لاهیجی ( ج2 ، ص927) ، نفس المصدر و الموضع (حدیث3)، کنز الدقائق ( ج8 ، ص146 ) ، جوامع الجامع ( ج4 ، ص13) ، احسن الحدیث (ج6 ، ص273) ، زبده التفاسیر ( ج4 ، ص 143 ) و ... قطب راوندی در قصص الانبیا (ص120 ، حدیث 121) شبیه این حدیث را به نقل از ابو حمزه ثمالی (ج1 ، ص240) از قول امام باقر (ع) می آورد.
در تفسیر عیاشی (ج2 ، ص340) حدیث دیگری از امیر مومنان علی (ع) به نقل از ابن الورقاء آورده که می گوید از آن حضرت درباره ی شاخهای ذوالقرنین پرسیدم ؛ حضرت فرمودید : « شاید گمان می کنی که دو شاخش طلا یا نقره بود ... » تا پایان حدیث که پیشتر ذکر شد .(با سپاس مجدد و فراوان از استاد گرامی ، جناب استاد آقای یزدان پرست)
دوستان پر واضح است که ایشان برداشت ظاهری از شاخ داشتند و متاسفانه بد تر از آن ، خیال باطلی دارند که هرکس از قرن در قرآن به معنای شاخ استفاده کرد در دور باطل است . در احادیث و روایات فوق دیدیم که از نگاه ایشان نعوذبلله امام علی (ع) و امام باقر (ع) هم در دور باطل می باشند!!!(الله اکبر)
 
پس با توجه به روایات بسیاری استفاده از کلمه و معنای شاخ برای واژه ی قرن در قرآن بهترین معنا می باشد.(صد البته معنای باطنی نه ظاهری) پس جناب کارشناس (!) که فرمودید :« عدهای بدون این که دلیلی داشته باشند، قرن را شاخ معنا کردهاند ... » . این عده ، شامل معصومین ما هم می شود ، اگر شما اعتقادی ندارید ، مجبور به گفتن آن نیستید. و آن عده ی دیگر هم چه دلیلی بهتر و والاتر از امام علی (ع) بیابند؟؟؟
اما با عرض معذرت افتضاح ماجرا اینجاست. همه ی دوستان ، تاکید می کنم همه ی دوستان (99 در صد مخالفان (آن یک درصد به خاطر انسان و ممکن الخطا بودن خودم به نفع شما )) ، منتقد نظریه ی ذوالقرنین بودن کوروش کبیر ، شان نزول آیات را فراموش کرده اند !!! چرایش را فقط خدا می داند !
 
خطاب به این کارشناس (!) عزیز که خود اعتراف کرده اند علم تفسیر ندارند ، یکی از لوازم مقدماتی درک آیات قرآن کریم ، آشنایی با شان نزول آن هاست که تا حدی فرد را در محیط زمانی و مکانی نزول قرار می دهد .
می خواهم شان نزول این آیات مبارکه را برایتان باز گو کنم ، اما قبل از گفتن آن ها نکته ای که پیشتر عرض کرده بودم را یادآوری می کنم . اگر تمامی منابع دنیا ( چه صحیح و معتبر و چه نامعتبر ) جمع شوند و حرفی متضاد با منطق الهی بزنند ، بنده آن را نخواهم پذیرفت . برای نمونه جناب ابراهیم بن خلف نیشابوری ، از عالمان و قرآن پژوهان قرن پنجم هجری در کتاب خواندنی قصص الانبیا (ص423) ذیل این آیات توضیحاتی را فرمودند اما در پایان با اشاره به نگفتن عبارت «انشاالله» از گلام مبارک رسول اکرم (ص) ؛ از زبان ابن عباس گویند که « وحی یازده روز نیامد.» هر اندازه این منبع معتبر باشد ، بنده آن را نخواهم پذیرفت.این حرف از پیامبری که در ابلاغ وحی نهایت معصومیت را داشته اند ، بعید و به دور از منطق ( حد اقل بنده) می باشد.
اما سایر منابع در مورد شان نزول این آیات مبارکه :
واحدی نیشابوری در اسباب النزول (ص378) از قول قتاده می نویسد :« یهودیان [از کتاب خود] از پیامبر (ص) درباره ی ذوالقرنین پرسیدند ، خداوند آیاتی را نازل کرد ... » همین معنا به به نقل از او یا کسان دیگر در سایر متون نیز آمده است ؛ از جمله : تفسیر مجاهد که از مفسران بسیار قدیمی و متوفای سال 104 قمری است ( ج1 ، ص369) ، جامع البیان طبری (ج15 ، ص194) ، مجمع البیان (ج10 ، ص381) ، تبیان ( ج7 ، ص85) ، تاج التراجم (ج3 ، ص1311) ، مفاتیح الغیب یا تفسیر کبیر ، اثر امام فخر رازی (ج7 ، ص493) ، زاد المسیر ابن جوزی (ج5 ، ص58) ، (ج7 ، ص266) ، البدایه و النهایه (ج2 ، ص125) ، تفسیر ابن کثیر (ج2 ، ص78) ، جوامع الجامع (ج4 ، ص 13) ، در المنثور (ج4 ، ص241) ، بحار الانوار (ج16 ، ص136 ) و( ج17 ، ص229) ، ( سعد السعود (ص220) ، ترجمه تفسیر بیان اسعاده ( ج8 ، ص471) ، منهج الصادقین (ج5 ، ص363) ، انوار التنزیل (ج6 ، ص596 ) ، تفسیر شریف لاهیجی ( ج2 ، ص927) ، کنز الدقائق (ج7 ، ص500) و ( ج8 ، ص143) ، نور الثقلین ( ج3 ، ص294) ، ارشاد الاذهان (ج1 ، ص308 ) ، احسن الحدیث ( ج 6 ، ص264) ، برده التفاسیر ( ج4 ، ص143) ، الفرقان ( ج18 ، ص176) ، الجدید ( ج4 ، ص359) ، تفسیر نمونه ( ج 12 ، ص525) ، المنیر (ج16 ، ص23) ، الوسیط ( ج2 ، ص1449) و...
جلال الدین سیوطی در در المثور (ج4 ، ص240) می نویسد : یهودیان از حضرت در باره ی مردی پرسیدند که : « یسیح فی الارض : در زمین می گشت ... » حضرت اظهار بی اطلاعی کردند و در همین هنگام آیه نازل شد که : و یسئلونک عن ذی القرنین ... پس از سد نیز یاد گردید ، گفتند : « اتاک خبره یا اباالقاسم حسبک : ای اباالقاسم [ص] ، دیگر بس است که خبرش نزدت آمده است . »
اسماعیل اصفهانی ، متوفی 535 ق ، در دلائل النبوه (ص217) از قول ابن عباس می نویسد که احبار یهود مدینه به فرستادگان مکه گفتند : از سه چیز بپرسید که اگر می دانست ، پیامبر است : جوانانی که در روزگار پیشین رفتند و ماجرای شگفتی دارند [اصحاب معظم کهف] ، روح ، «رجل طواف قد بلغ مشارق الارض و مغاربها : مردی جهانگرد که به مشرق زمین رسید . » جبرئیل آمد و سوره ی کهف را آورد . ( باز هم سپاس فراوان از استاد محقق جناب یزدان پرست.)
همان طور که می بینید تنها عامل مشترک بین این همه شان نزول سوال یهودیان ، از کتاب مقدس خود ( که در آن زمان به عهد عتیق تورات می گفتند ) می باشد . این عرض بنده در مورد آن منبع نخستی که دادم اما روایت را ننوشتم هم صادق می باشد. و معجزه ی خدا اینجاست که تنها جای عهد عتیق که اشاره یه ذوالقرنین شده همان ماجرای قوچ دو شاخ (که مفصلا در مورد تک تک شبهات در ادامه بحث خواهیم کرد. ) می باشد. جالب است بدانید که واژه ی « لوقرانیم » (
  ) در عهد عتیق ( منبع سوال یهودیان ) هم به معنای دو شاخ می باشد. پس جناب کارشناس (!) شما بی دلیل و بی منطق حرف نزنید. به خاطر خودتان عرض کردم.
دوستان عزیز ، باز هم بازی با ذهن ، با کلماتی مثل ، دور باطل ، بدون دلیل و... ( خدا هدایتمان کند.)
 
دوستان گرامی از شروع بند بعد هم دوباره کنترل ذهن آغاز می شود . :« نکتهی بعدی این که آقای «ابوالکلام آزاد» ظاهراً سه پایه برای خودش درست کرده است.» استفاده از کلمه ی ظاهرا کاملا مشکوک می باشد.و همچنین عبارت «برای خودش» هم نوعی توهین می باشد. هرچند در آینده در مورد شخص حضرت مولانا سخن ها خواهیم گفت اما جالب است بدانید علامه ی بزرگوار ، آیت الله طباطبایی در تفسیر مبارکشان ( که این کارشناسان آن را قبول ندارند !!!) از مولانا به عنوان عالم و محقق که در بیان مطلب سخت کوشیدند ( نه از روی متنی بخوانند !) یاد کرده اند.(احتمالا دلیل ناراحتی کارشناسان (!) عزیز هم همین است!)
دوستان عزیز ادامه ی متن شما را یاد چه چیزی می اندازد ؟ :« یکی از آنها نقشبرجستهای است که در مرغاب استان فارس پیدا شده است. مطلب دوم خوابی است که در کتاب دانیال در عهد عتیق وجود دارد و مطلب سوم تنگهی داریال است که میگویند در نزدیکی تفلیس قرار دارد. بنده چند نکته دربارهی این قضایا بگویم. یک نقشبرجسته در مرغاب پیدا شده است. این نقشبرجسته نیمرخ یک موجودی است که روی سرش دو شاخ دارد.»
یک راهنمایی کوچک :
 
خطاب به دوستانی که متوجه نشدند ، این دو تصویر مربوط به کلیپ های « اربابان جعل » می باشد. همان طور که پیشتر هم عرض کردم ، اگر عمری بماند و خدا بخواهد و لزومی به این کار باشد ، این کلیپ ها هم نقد خواهند شد. انشاالله در آینده متوجه تناقضات آشکار و نهان در این کلیپ ها خواهید بود.
اما اصل مطلب . بحث در مورد مجسه می کوروش کبیر می باشد که در مرغاب کشف شد.
به این قسمت از میزگرد دقت کنید :« تقریباً بالای بدنش هم دو بال دارد. همهی باستانشناسها میگویند این تصویر یک الههی پارسی است، یکدفعه آقای آزاد ادعا کرد که این تصویر کورش است. بعد وقتی میخواستند آن را بازسازی کنند، تصویری را که فکر میکردند متعلق به کورش است روی آن چهرهی مخدوش قرار دادند. بعد هم یک کتیبه در بالای آن گذاشتند که در آن نوشته شده است من کورش هستم.»
یک منبع برای بنده کافیست ، تا بدانم این کارشناس(!) این حرف های باد هوا را از کجا در آورد؟ جناب به ظاهر کارشناس (!) تمام عکس های قدیمی اشاره به وجود متنی میخی به معنای « من کوروش
[کبیر] هخامنشی  هستم.» دارند . که بعد ها توسط همان هایی که از ذوالقرنین بودن کوروش کبیر زیان می بردند و می ترسیدند دزدیده شده !





(قبل از هر چیز ضمن اشاره به میخی و دشوار بودن آن خطوط اشاره به شباهت های نسبی موجود در تصاویر ( خصوصا اولی و سومی ) دارم. حتا در نقاشی ها هم تقریبا یک عبارت نوشته شده است ! ) دوستان عزیز هرچند نمی خوام زیاد وارد بحث بشم (البته انشاالله در آینده وارد خواهم شد.) . برخی کوته بین ها شباهت این نماد ( کل مجسمه) را به نماد های غیر ایرانی ، عَلَم کرده و با استفاده از آن می گویند که این مجسمه مال کوروش کبیر نمی باشد! دقت کنید ، که 1- شباهت داشتن هیچ اشکالی ندارد و کاملا طبیعی است . 2- این دوستان با مطرح کردن این شبهه ی زیرکانه در دام افرادی مثل آقای «آیک» افتادند . ( توضیحات انشاالله بعدا داده خواهد شد.)
عزیزان یک خبری هم یدهم و آن این که در این تاج (خصوصا نقاشی های نخست و سوم ) منظورم آن نمادی که در داخل و بالای شاخ ها است . برخی ها آن ها را مار دیده اند!!! هرچند شباهت هم دارد اما با توجه به خود مجسمه ی اصلی و بدل هایی که از روی آن ساخته شد ( با وجود تمام شباهت ها به مار ) اما ماری دیده نمی شد! بیشتر به برگ شبیه است . این طور نیست ؟؟؟ همچنین در بالای این تاج ، تصویری شبیه 3 خورشید دیده می شود که بسیار جالب است و انشاالله در آینده از نگاه نماد شناسی به آن اشاره می کنم.
***
شما عزیزان از طریق پیوند زیر می توانید به بخش سوم از نقد بخش سوم میز گرد ، منتقل شوید.
بخش سوم نقد از سومین بخش میز گرد تخریب کوروش کبیر(!)




سربرگ :
برچسب ها : نقد بخش سوم میز گرد عوام فریبانه،
جستار های وابسطه :


داغ کن - کلوب دات کام
چهارشنبه 2 مرداد 1392 :: نویسنده : The M.F
 
بسم الله الرحمن الرحیم

اللهم عجل لولیک الفرج و العافیه و النصر و اجعلنا من خیر انصاره و اعوانه و المستشهدین بین یدیه
« شکر خدایی را که ما را در این مسیر قرار داد و اگر نبود هدایت الهی معلوم نبود از کدام نا کجا آباد سر در می آوردیم . (استاد علی اکبر رائفی پور)»

ضمن عرض سلام و وقت بخیر خدمت دوستان ، براداران و خواهران بزرگوار. امیدوارم در پناه حق پیروز و پایدار باشید. همان طور که می دانید ، میز گردی متشکل از جنابان آقای علوی و ریاحی که خود را کارشناس و آشنا به علوم ( در جایی دیدید که علامه ی بزرگوار طباطبایی را هم نقد کردند!) می نامند ، جهت زیر سوال بردن ، نظریه ی دانشمند و عالم شهیر هندی ، مولانا ابوالکلام آزاد ، که تطبیق ذوالقرنین با کوروش کبیر می باشد را در دستور کار خود قرار دادند! پیش از این نقد دو میز گرد پیشین ، در اختیار شما قرار گرفت ، اما چند نکته ، لازم به ذکر می باشد.
اما پیش از عرض نکات لینک این میز گرد (بخش سوم ) عوام فریب و همچنین لینک نقد بنده از بخش دوم میز گرد (که هر کدام حاوی لینک های لازمه ی دیگر می باشند ) در پایین موجود می باشد . خواهشا ، خواهشا ، قبل از مطالعه ی این نقد ، اگر میزگرد ها را مطالعه نکرده اید ، از ابتدا آن ها را مطالعه و سپس نقد های بنده را از همان بخش نخستشان آغاز کنید . در این صورت است که می توانید متوجه عرایض بنده در این نقد شوید.


اما نکته ی نخست این که ، برخی ها که خود را مسلمان می نامند ، سرقت ادبی کرده و از این میز گرد ها به نفع خود استفاده می کنند ، در حالی که هیچ ارجاعی به این کارشناسان (!) نمی دهند. نمونه ی آن در تصویر زیر که یک بروشور مانند بوده و هدف آن با ظاهری اسلامی ، تخریب کوروش کبیر با اتکا به منابعی می باشد که از لحاظ عقلی ، کار درستی نیست . ( انشاالله در ادامه متوجه منظور بنده خواهید شد.) . درضمن تاکید خاصی هم بر انتشار این موارد موهوم دارند.
 
همان طور که مشاهده می کنید ، این متن دقیقا بخشی از همان متن میز گرد می باشد که در قسمت دوم شاهد آن بودید . یک وب سایت اسلامی (!) . اما این قضیه به اینجا ختم نمی شود ، و تارنماهایی هم همین بخش ها را گذاشته اند (البته با عنوانی که گویا برای بیداری و حق و حقیقت و ... ) که البته بسیاری بدون منبع. به هر حال هدف از بیان این نکته این بود که عرض کنیم ، اگر با چنین بروشور و یا تارنمایی برخورد کردید و یا به سایت اصلی این میز گرد ها رفتید ، بدانید که نقدی برای آن وجود دارد و این میزگرد ها همان طور که در نقد ها مشاهده کردید ، کاملا بی منطق و مطالبش کاملا کودکانه طراحی و اجرا (!) شده. حتا شما می توانید در بین نظرات کاربران همان سایت ها هم کمی متوجه قضیه بشوید. (البته باید دقت کنید ، از برخی نظرات کاملا ساختگی بودنشان معلوم است . اگر متوجه شدید که خدا رو شکر اگر نه دیگر زیاد تلاش نکنید . حقیقتا فایده ای نخواهد داشت !)
نکته ی بعد ، تشکر و سپاس بی اندازه از دوستانی را دارم که در نقد و انتشار نقد های پیشین به بنده کمک و یاری رساندند .
نکته ی مهم بعد ، این که در نقد های پیشین تناقضات آشکار بین منطق و مطلب کارشناسان (!) دیده شد ( پیشنهادم به دوستانی که هنوز ندیدند این است که دوباره و بدون تعصب نقد های پیشین را مطالعه و بررسی کنند .) . با توجه به این مسئله ، اعتماد و اطمینان به این گونه میزگرد ها و چنین کارشناسانی (!) زیر سوال رفته و دیگر لزومی به نقد ندارد (صد البته مراقب استراتژی کاملا علمی چوپان دروغ گو باشید . دوستان علاقه مند به مباحث سیاسی باید متوجه منظور بنده شده باشند . ). اما مطابق نقد پیشین و برای جلوگیری از آوردن اِن قُــولت های باقی ، این بخش از میز گرد را هم با نگاه منصفانه و بدون تعصب خاص ، نقد کرده و از خداوند متعال بابت راهی که با ما نشان داد ، تشکر می کنیم. خواهشا با حوصله بخوانید . متاسفانه دوستانی که خود را محقق می دانند و ادعا دارند تمامی منابع را بررسی می کنند ... خواهشا بخوانند . خطاب به همه ی عزیزان ، در پایان این نقد ، انشاالله به تحلیل کوچکی خواهید رسید ، لطفا آن تحلیل را هم توام با نقد مطالعه کنند .
اما شروع نقد .
بازی با ذهن مخاطب از همان ابتدا آغاز شد :
« در مقطعی که کورش بابل را فتح کرد، حضرت دانیال نبی(سلام‌الله‌علیه)، بر اساس نقل تورات، وزیر «نبونید» بوده است. سال شهادت حضرت دانیال نبی(سلام‌الله‌علیه) دقیقاً مطابق با سال «فتح بابل» توسط «کوروش» است. «بنی‌اسراییل» ورود کورش به بابل را جشن گرفتند و همان سال پیامبرشان که وزیر «نبونید» بود کشته شد. »
به دلیل تکرار این بند در ادامه نقد آن را به بعد موکول می کنیم.
اما متاسفانه نقد اصلی بر تصویر است . تصویری که در خور و شایستگی بزرگان نمی باشد. تفاوت شما با آقای باستیل چیست ؟ تفاوت شما با آقای اسنایدر چیست؟ هر دو این گجستک ها ، هم به دینتان توهین کردند و هم به مقدساتتان . شما در میز گرد کودکانتان از آنان دفاع کردید !!! فقط خدا می تواند به دادمان برسد.
 
اما دوستان عزیزمان در گروه تاریخ سایت برهان ، گویا خواستار کنترل ذهن شما می باشند . چرا که دوباره از متنی استفاده کردند که کلمات کلیدی و مهم و صد البته مبهمی دارد :
« گروه تاریخ برهان؛ در دو قسمت گذشته این میزگرد کارشناسان از حیث روایی و تاریخی به اعتباریابی انطباق کورش بر ذوالقرنین و همچنین بررسی شخصیت کورش با اتکا به منابع تاریخی پرداختند. در بخش پایانی این نشست شاهد ادامه مباحث حول محور کورش و سنجش روایات تاریخی منتسب به او خواهیم بود.»
مجددا استفاده از عبارات « روایی» ، «تاریخی» ، «اتکا به منابع» و « سنجش روایات» کاملا بازی با ذهن مخاطب است که اگر کمی سست ایمان و اعتقاد باشد ، فورا قول ظاهر را خورده و اعتماد خواهد کرد . باز هم پیشنهاد بنده به دوستان مراجعه به نقد های پیشین و نگاه منصفانه ی خودشان است. کدام بحث روایی بدون راوی و منبع ؟ کدام بحث تاریخی با منبع درست ؟ کدام منبع که اتگا به آن داشتید ؟ سنجش روایات؟
جناب آقای علوی در بند بعد ، اشاره به مستکبر بودن کوروش کبیر می کنند . جناب کارشناس (!) این نکته زمانی صحیح است که منبعتان صحیح باشد. همچنین استفاده از واژه ی «ساده لوحانه» که باز هم بازی با ذهن است ، چرا که مخاطبی که دارای توانایی کم و مطالعه ی کم در این زمینه باشد ، ساده لوح خطاب شده و از بحث اصلی دور می شود . جالب است بدانید که اتفاقا یکی از همین ساده لوح ها که برعکس بیشتر ساده لوحان دیگر سواد تاریخی دارد ، استاد عبد المجید ارفعی ، مترجم ایرانی منشور کوروش کبیر می باشد.( انشاالله در ادامه در مورد ایشان هم گفت وگو خواهیم کرد.)
اما خدا را شکر می کنم که مطلب بعدی برای ایشان جالب می باشد !!! می پرسید چرا ؟ ایشان از منشور حمورابی سخن به میان آورده اند . شاید به ظاهر از آن دفاع نکرده باشند اما یکی از برداشت ها از حرفهایشان همین است. جناب کارشناس(!) اگر در منشور کوروش کبیر نشان هایی از بت پرستی و احترام به بت باشد ( که نیست و اثبات خواهیم کرد) در منشور جناب حمورابی ، نشانه هایی از شیطان پرستی موجود است . دوستان علاقه مندی که مباحث جوامع مخفی و شیطان پرستی را دنبال می کنند ، مطمئنا متوجه منظور بنده شدند. (خصوصا در سخنرانی ها ) خطاب به سایر دوستان ، در این لوح که به مجموع قوانین جناب حمورابی معروف است ، آمده که این قوانین را جناب حمورابی در دیدار با خدایان از آنان گرفته !!! جناب کارشناس (!) اگر محقق و پژوهشگر بودید نه حرف از منشور حمورابی و نه آن دفاع دشمن شاد کن را از فیلم ضد ایرانی – اسلامی 300 را به میان نمی کشیدید.
نکته ی بعد که منشور آقای حمورابی را به این عناوین مفختر (به قول شما ) نمی کنند ، این است که ایشان و جانشینانشان به حرف هایشان پایبند نبودند!(انشاالله اشاره خواهد شد.) نکته ی بعد ، ای کاش دوستان زحمتی بکشند و ترجمه ی این کتیبه را بخوانند ، تا متوجه دلیل این عدم تفاخر (!) را متوجه شوند ؛ آنگاه می فهمید که این موضوع نه تنها عجیب نیست ، بلکه کاملا عادی و منطقی هم هست (هر چند منطق شما را در این میزگرد ها چشیدیم! خصوصا این دلایلی که برای این منشور آوردید.). دوستان این کارشناسان (!) عزیز ، خواهان این هستند که ، بنی اسرائیل ، قومی که در آن زمان برگزیده ی خدا بود ، منشوری را قبول کنند که نشانه هایی از شیطان پرستی در آن دیده شده!!!
 



در ادامه ایشان سوال جالبی پرسیدند :
« سؤال این جاست که آیا پیامبران بنیاسراییل با بابلیها رابطهی خوبی داشتند یا این که با آنها بد بودند؟ »
خطاب به دوستان علاقه مند ، در برخی کتب الهی آمده که پیامبری ، پیامبر دیگری را به قتل رسانده و یا حتا خود خدای متعال دستور چنین کاری را داده . به ظاهر بوی تناقض می آید ، اما جالب است بدانید که با کمی تعمیق در افکار و آیات ، متوجه دروغین بودن دسته ای کثیر از پیامبران می شوید . مثلا یکی از پیامبران بزرگی الهی در عهد عتیق 450 (اگر اشتباه نکنم.) پیامبر بت ها را کشته. ویا در داستانی دیگر از دست پیامبران فرار می کردند. با توجه به حمایت های این کارشناس (!) عزیز دقیقا پیامبران مورد نظر ایشان معلوم نیست . اما ما فرض را بر درستی می گذاریم و فکر می کنیم که منظور ایشان همان پیامبران راستین الهی هستند. اما پاسخ به سوال ایشان .
 
خلاصه داستان بنی اسرائیل بعد از نجاتشان از مصر توسط منجی بزرگوارشان حضرت موسا (ع) ، که لیاقت گرفتن لقب برادر از جانب پیامبر عظیم الشانمان (ص) را داشته اند ( کم تر کسی این لقب را گرفته ) ، تا رهاییشان از بابل توسط منجی دیگرشان ، کوروش بزرگ ، از عهد عتیق به این شرح است که ، بعد از در آمدن از مصر بعد از گذشتن از آب راه ها ( 12 آبراه که تعدادشان به دلیل تعداد قوم های آنها بود ) در راه رسیدن به مکان مقدسشان (شامات) ، پشت دروازه های شهر از جهاد سرباز زدند و دچار عذاب الهی که گم شدن در مکان بود ( به مدت 40 سال) شدند .
 
بالاخره بعد از مدت ها پیامبر بزرگوار دیگری به نام حضرت داوود (ع) و پس از ایشان پسر بزرگوارشان ، حضرت سلیمان نبی (ع) ، بزرگترین حکومت های الهی را تشکیل دادند . همان طور که می دانید حضرت سلیمان مرگی جالب را داشتند . ایشان بعد از قبض روح مبارکشانشان هنوز بر عصا تکیه داشتند و هنوز معلوم نبود که ایشان از دنیا رفته اند. به هر حال بعد از ایشان ، به دلیل فقدان یک حاکم الهی مقتدر و یک جانشین قدرتمند ، اختلاف های بین همان 12 طایفه دوباره سر گرفت و موجب تفرقه و جدایی بین آنان شد. 10طایفه در شمال بودند که زود تر از دو طایفه ی جنوب راه دون نپرستیدن خدا را پیش گرفته و از راه حق گمراه شدند . خداوند برای مجازات آن ها آشوریان را فرستاد . ( نا گفته نماند ، منابعی به دست آمده که نشان از دست داشتن برخی از دو طایفه ی جنوبی ( لاویان و یهودا ) را در این قضیه را می دهند. اما فعلا از بحث خارج است.) بعد از مدت ها دو طایفه ی پایین هم راه اشتباه را پیموده و این بار هم خدا جنگجوی دیگری ( که در عهد عتیق بنده ی خود خطاب کرده ) با نام بخت النصر را برای تنبیه فرستاد. شهر مقدس را محاصره و بسیاری را به بردگی گرفت . حتا خداوند بزرگ هم در عهد عتیق سفارش به این کار می کند . ( مجددا عرض می کنم برای تنبیه.چرا که در آینده بدترین ها را برای کلدانیان (بابلیان) می خواهد.) حدود مدت 70 سال گذشت و خداوند با توبه ی بیشتر بنی اسرائیل و دیدن رنج و عذابشان ، منجی دیگر خود را فرستاد . او کسی نبود غیر از کوروش کبیر ، پادشاه مادیان و پارسیان . بعد از آزاد سازی یهودیان و بازگشتشان به سرزمین های خود ، برای متحد کردن خود و چون دیگر عده ای باقی نمانده بود ( آن هایی که از بابل باز گشتند ، آن هایی که در حمله ی آشوریان مانده و یا به اسارت به دو سبط جنوبی داده شده بودند و ... ) نامی روی خود گذاشته و متحد الشکل شدند. آن نام نامی غیر از «یهود» نیست .
چند نکته در مورد داستان فوق عرض کنم .
 1- تقریبا منبع داستان بالا عهد عتیق ( حدودا سفر خروج ، لاویان یا احبار ، و برخی اسفار دیگر ) به اضافه ی کتاب مقدس خدا ، قرآن کریم.
2- همانطور که می بینید ، تفاوت هایی بین بنی اسرائیل و قوم یهود وجود دارد. انشاالله در آینده در مورد این تفاوت ها مبسوط تر بحث خواهد شد. همین نکته را بدانید که از نظر قوانین الهی بنی اسرائیل در درجه ی بالاتر از یهود می باشند و یهودیت بیشتر نژاد را مورد توجه قرار می دهند و ...
3- همانطور که اشاره شد ، بخت النصر در عهد عتیق بنده ی خدا و فرستاده ی او معرفی شده ، اما متاسفانه برخی کوته بین ها فکر می کنند که چون واژه ی بنده ی خدا آمده ، حتما انسان خوب و الهی می باشد. سوال بنده از این افراد ، آیا ابوسفیان (لع) ، شمر(لع) ، یزید (لع) و... نعوذبلله آفریده ی خدایی دیگر بودند؟ یا خود شیطان؟ در مورد پرونده ی اعمال و روزی ها چیزی می دانید؟ می دانید که این پرونده در شب مبارکه ی قدر به امضای امام زمان (عج و ع) می رسد؟ یعنی پرونده ی روزی شمر (لع) هم به دستان مبارک امام زمان خود ، یعنی حضرت امام حسین (ع) ، امضا شد.ویا همین طور در مورد مامون و امام رضا (ع) و...
پس بنده ی خدا را نمی توان لزوما و صرفا انسان الهی برداشت کرد. در قرآن هم آمده که کودکان و اموال شما را وسیله ی آزمایش (فتنه) ی شما قرار می دهیم.جناب کارشناس غیر اینه؟ خطاب به استاد عزیزمان جناب شهاب (یا بهتر بگویم به فرموده ی خودشان آقای حسین زاده) ، سازنده ی کلیپ های اربابان جعل که ایشان هم این برداشت را کرده اند !)
 
برای این که ادعای خود را اثبات کنم ، چند حدیث مبارکه (با منابع معتبر) را یادآوری می کنم.
مرحوم شیخ صدوق در خصال (ص 255) از قول مولای شیعیان جهان ، امام صادق (ع) می فرمایند : « ملک الارض کلها اربعه : مؤمنان و کافران . فاما المومؤنان : فسلیمان بن داوود و ذوالقرنین ؛ و الکافران : نمرود و بخت النصر » : « چهار نفر پادشاه تمام زمین بودند : دو مومن و دو کافر ، و اما مومنان ، سلیمان بن داوود و ذوالقرنین بودند و کافران ، نمرود و بخت النصر.» این حدیث را بنده در نقد های پیشین به کار برده بودم ، اما اشتباها به جای بخت النصر ، فرعون را نوشته بودم ؛ که اشتباه از من بود و از همین جا عذر خواهی می کنم. در آن جا بحث در مورد ذوالقرنین بود ، اما در این جا بحث در مورد بخت النصر می باشد. برخی منابع دیگر که این حدیث را روایت کرده اند . بحار ( ج 12 ، ص 36 ) به نقل از خصال، و بحار (ج12،ص182) و (ج14 ، ص362) ، میزان الحکمه (ج4،ص27 و 29) و نخبه الآلی (ص67) می باشند .
همین معنا به صورت دیگر و یا به روایت از دیگران در منابع بسیاری تکرار شده است ؛ از جمله در روض الجنان(ج3،ص674) ، اختصاص (ص265) ، تفسیر عیاشی ( ج1 ، ص365) ، تاج التراجم (ج3،ص1331) ، تفسیر سور آبادی (ج2 ، ص1447) ، تفسیر صافی ( ج23،ص260) ، تفسیر ثعلبی (ج6 ، ص190) ، منهج الصادقین (ج5 ، ص363 ) ، بحار الانوار (ج11 ، ص56) ، قصص جزائری (ص8 و 105) ، کنز الدقائق (ج8 ، ص144) ، جوامع الجامع ( ج4 ، ص13) ، نور التقلین (ج23 ، ص 296) ، مقتنیات الدرر ( ج1 ، ص168) ، البرهان (ج3 ، ص683) و (ج4 ، ص205) ، زبده التفاسیر (ج4 ، ص42 ) و ...
همانطور که عرض کردم ، منظور از این حدیث ، کافر و غیر الهی بودن بخت النصر در عین بنده ی خدا بودنش بود. البته احادیث دیگری هم هست که فعلا به همین حدیث اکتفا می کنیم . اما اشاره ای هم به ذوالقرنین بکنم و آن هم این که در برخی از منابع ، پیرو همین حدیث ، نامی هم برای ذوالقرنین ( اسکندر و یا شخصی به نام عیاش)  آورده شده که بیشتر آن ها از لحاظ شیعه فاقد اعتبار است (به خاطر برخی راویان آن).
دوستان ، امیدوارم منصفانه قضاوت کنید ، بحث های روایی و تاریخی این میزگرد ها کجاست؟ واقعا آیا این بزرگانی که خود را کارشناس معرفی می کند ، نتوانسته این حدیث را با این همه منبع (صحیح و یا حتا غیر صحیح ) را هم ببیند؟ بر فرض محال کل کتاب مقدس تحریف شده ، اما باز هم در غیر الهی بودن بخت النصر شک دارید؟(با توجه به نظر شما در مورد جنابان حمورابی و اسنایدر این موضوع هم بعید نیست!) آیا از نظر شما اگر پیامبری واقعا الهی باشد ، باز هم از بخت النصر راضی و خوشحال است؟ نبونئید که نسبت فامیلی با بخت النصر داشت و خود را به او منصؤب می کرد ، آیا از کارهای او خبری نداشت ؟ و یا از ابراز آن ترسی نداشت ؟ (در ادامه با چند آیه از کتاب مقدس منظورم را متوجه خواهید شد!) چگونه توقع بیجایی دارید که پیامبران راستین الهی از این فرمانرواها راضی و خوشنود باشند ؟ مگر همان پیامبران دروغینی که پیشتر بحث از آنان شد. دقیقا مانند وهابیون و سلفی ها که به جای حمایت از اسلام از صهیون حمایت می کنند! آیا داشتن رابطه ی حسنه با این پادشاهان کار الهی و خدا پسندانه می باشد که شما این سوال کودکانه را پرسیدید؟ ( در ضمن در این موارد به اضافه ی بسیاری از موارد دیگر که شاید در آینده به آن ها اشاره کنیم متاسفانه در فتو کلیپ های اربابان جعل ، ساخته ی برادر بزرگوارمان جناب حسین زاده هیچ اشاره ای نشده و در آن ویدیو ها هم به مخاطب این گونه القا می شود که بخت النصر انسان خوب و والایی بوده!!! باز هم عرض می کنم متاسفانه . امیدواریم که این کارها جاهلانه باشد تا عامدانه.)
در بند بعد در مورد بت پرستی و منشور کوروش کبیر اشاره شده که انشاالله در آینده کاملا مبسوط و انشاالله منطقی بحث خواهیم کرد اما گفتن چند نکته در مورد این بند و بند بعد هم خالی از لطف نیست . ایشان فرمودند :« آن قومی هم که کورش را ناجی خودشان خواندهاند پیروان حضرت موسی(علیهالسلام) نبودند، بلکه یک قوم پیامبرکش بودند که در یک روز هزار پیامبرشان را به شهادت میرساندند.» و همچنین « آنها کتاب آسمانی شان را تحریف کرده بودند و به رغم مشاهدهی آن همه معجزه، جلوی چشم حضرت موسی(علیهالسلام)، گوساله میپرستیدند. این قوم، که به خیال خامشان عیسی بن مریم(علیهالسلام) را به صلیب کشیده بودند، به رباخواری و ستمکاری شهرهی تاریخاند. قومی که به فرمودهی قرآن پیامبر آخرالزمان را همچون فرزندانشان میشناختند، اما از او پیروی نکردند. آنها بودند که از فاتح بابل حمایت میکردند، نه پیروان حضرت موسی(علیهالسلام). بنابراین دو فرقه از فتح بابل خشنود شدند و با کورش همکاری کردند.»
 اولا خدمت این بزرگوار عرض کنم که مبالغه هم حدی دارد ! 70 پیامبر نه 1000 پیامبر (یاد هلوکاست افتادم ؛ باید 930پیامبر را کشت تا این حرف این کارشناس (!) درست در آید)!!! دوم این که خداوند متعال به خاطر همین گناه ها بود که کافرانی مثل بخت النصر را بر آنان چیره کرد . و نکته ی مهم این که آنانی که کوروش کبیر را ناجی می خوانند ، پیامبران راستین می باشند که پیروانشان توبه کرده اند . نکند به توبه اعتقادی ندارید؟!؟!؟ احادیث بسیاری وجود دارد که تبعات مُردن یک فریضه در یک جامعه ( مثل امر به معروف و نهی از منکر در جامعه ی حضرت لوط و ... ) و یا حتا سکوت در مقابل برخی از کار ها که سکوت در آن جایز نمی باشد ، را به مومنان گوش زد می کند. در ضمن شما در مورد گوساله ی سامری چه می دانید؟؟؟ پیشینه اش را ؟؟؟ دلیلش را ؟؟؟ چگونگی پرستشش را ؟؟؟ و...
 
دوستان دقت کنید که از واژه ی «این قوم» استفاده شده که کاملا بازی با ذهن و کنترل ذهن است . اگر ایشان بتوانند ثابت کنند که همه ی قوم حضرت موسا (ع) کافر شدند ، بنده هم اثبات می کنم که هیچ یک از مسلمانان ، مسلمان واقعی نبوده و همه کافر مسلکند. در ضمن ماجرایی که پیشتر تعریف کردم ( تقریبا از سخنرانی های استاد رائفی پور یاد گرفته بودم) ، دیدید که ماجرای حضرت موسا قبل از حضرت داوود (ع) بود . سوال بنده از این کارشناسان (!) مگر در زمان حضرت داوود (ع) و حضرت سلیمان (ع) همه کافر و یا همه مومن بودند؟ این دیگه چه حرف بی پایه ایه؟ نتیجه گیری کودکانه ی شما هم پیرو همین مقدمه ی بی پایه ی شماست! دوستان می خواهم شما را متوجه کلمه ی «بنابراین» بکنم. این واژه غالبا برای نتیجه گیری ها استفاده می شود . با توجه به پیشینه ی بازی با ذهن مخاطب ، کنترل افکار طرف مقابل و ... که در این میز گرد ها فراوان بود ، این واژه را هم برای همین منظور استفاده کردند و معنایی غیر از این که « این نتیجه گیری یک کارشناس است و درست می باشد » برای ذهن نخواهد داشت.یا این بزرگواران کاملا آشنا به روانشناسی هستند و یا کسی به آن ها این نوشته ها را می دهد !

اما فاجعه در بند بعد می باشد .
« میخواهم به یک نکتهی کلیدی اشاره کنم. در مقطعی که کورش هخامنشی بابل را فتح کرده است، حضرت دانیال نبی(سلاماللهعلیه)، بر اساس نقل تورات، وزیر نبونید بوده است. سال شهادت حضرت دانیال نبی(سلاماللهعلیه) دقیقاً مطابق با سال فتح بابل توسط کورش است. بنیاسراییل ورود کورش به بابل را جشن گرفتند و در همان سال پیامبرشان که وزیر نبونید بود کشته شد. نبونیدی که بنیاسراییل با او مشکل دارند، ولی پیامبرشان با او موافق است. اگر این قواعد تاریخی را کنار هم بگذارید، به چه میرسید؟ »
شخص کارشناس ، تفاوتی بین عهد عتیق و تورات نمی فهمند (در ادامه هم این چنین آمده و بنده به همین خاطر اشاره کردم.)؟!؟!؟
 
برای دوستان علاقه مند عرض می کنم که ، عهد عتیق ( کتاب مقدس) شامل تورات می باشد (البته در برخی جا ها که یکی دانسته شده ، اشکالی ندارد ، اگر با چنان مطالبی برخورد کردید تعجب نکنید . انشاالله خودتان متوجه خواهید بود . ) . یعنی تورات (کتاب مقدسی که به حضرت موسا (ع) نسبت می دهند ، بخشی از کتاب مقدس می باشد.در کل کتاب مقدس به سه بخش عمده تقسیم می شود : 1- تورات که از پنج ( به همین دلیل به پنتاتوک یا اسفار پنج گانه هم شهرت دارد) سفرِ آفرینش ، خروج ، لاویان ، اعداد و تثنیه که هر کدام دارای مضامینی می باشند. 2- نبوئیم ( کتاب انبیا ) که شامل 17 کتاب پیشگویی انبیای الهی می باشد که می توان از آن ها به اشعیا ، ارمیا ، مراثی ارمیا ، حزقیال ، دانیال  ( انبیا عظیم ) ، یوشع ، یوئیل ، عاموس ، عوبیدا ، یونس ، میکاه ، ناحوم ، حبقوق ، صفنیا ، حجی ، زکریا و ملاکی (انبیا صغیر) اشاره کرد که برای فهم آن ها باید کمی هم تاریخ دانست .  چرا که برخی از این کتب به حالت رمز گونه نگاشته شده اند. و بخش 3- کتوبیم ( نوشته ها ) که شامل 17 کتاب که عموما در بر دارنده ی آداب و رسوم یهودیان بعد از حضرت موسا (ع) می باشند . که شامل ، یوشع ، داوران ، روت ، صموئیل 1 و 2 ، پادشاهان 1 و 2 ، تواریخ 1 و 2 ، عزا ، نحمیا ، استر ، ایوب ، مزامیر و غزل های حضرت سلیمان (ع) .(با سپاس فراوان از برادر عزیز جناب سید محمد رضا طباطبایی)
پس جناب محقق و کارشناس ، عهد عتیق یا کتاب مقدس ، همان تورات نیست ، متفاوت است. در مورد حضرت دانیال هم در کتاب مقدس خود ایشان آمده .
اما نکته ی بعد ، با فرض این که منظور ایشان همان عهد عتیق است ، در کجای این کتاب الهی ، حضرت دانیال (ع) وزیر پادشاه بابل شده؟ دوستان یک نکته را عرض کنم که اگر تمامی منابع دنیا جمع شوند و حرفی متناقض با حرف خدا و منطق جل و جلالش بزنند ، بنده به هیچ عنوان نخواهم پذیرفت . پیامبر الهی و مقام دوستی ؟ درست است ما پیامبران پادشاه هم داشتیم ، اما این نعمت خدا به آنان بود . درست است ، حضرت دانیال در دربار بابل مقام داشتند ، اما هیچ کجا در کتاب مقدسشان نیامده که وزیر بودند (دوستان دقت کنید ، این کارشناس (!) عزیز با وزیر نشان دادن حضرت دانیال (ع) ایشان را در سفاکی های نبونئید شریک می کنند . ) ! در کجای این کتاب آمده که در جشن های درباری از غذا های دربار خورده اند ؟ در کجا آمده که پادشاه را به راهی غیر از راه راست هدایت کرده اند ؟ در کجای آن کتاب آمده که حضرت دانیال (ع) از پادشاه راضی بودند؟ برای تفهیم منظور چند نمونه می آورم :
«وقتی (بلشصر) در اثر شراب گرم شده بودند، دستور داد تا ظروف طلایی و نقره‌ای را که پدرش نبوکدنصر از معبد بزرگ در اورشلیم آورده بود، بیاورند تا او و زنهایش و صیغه‌هایش و همهٔ بزرگان کشور در آنها شراب بنوشند».(کتاب دانیال نبی (ع) ، باب 5 ، آیه ی 2)
پیامبر ما وزیر چنین صفاکانی باشد؟!؟!؟
«پس پادشاه دانیال را معظم ساخت و هدایای بسیار و عظیم به او داد و او را بر تمامی ولایت بابل حکومت داد و رئیس روسا بر جمیع حکمای بابل ساخت.و دانیال از پادشاه درخواست نمود تا شدرک و میشک و عبدنغو را بر کارهای ولایت بابل نصب کرد و اما دانیال در دروازه پادشاه می‌بود.» (کتاب دانیال نبی (ع) ، باب 2 ، آیه ی 48)
همانطور که می بینید ، حضرت دانیال نبی(ع) مقام را نمی پذیرد و خواهان ماندن در در دربار است .
«اما دانیال در دل خود قصد نمود که خویشتن را از طعام پادشاه و از شرابی که او می‌نوشید نجس نسازد. پس از رئیس خواجه‌سرایان درخواست نمود که خویشتن را نجس نسازد وخدا دانیال را نزد رئیس خواجه‌سرایان محترم و مکرم ساخت. ». (کتاب دانیال نبی (ع) ، باب 1 ، آیه ی 8 و 9)
همان طور که می بنید ایشان ابتدا توسط آن نیروی جاذبه ای که خداوند در ایشان به ودیعه گذاشته ، ابتدا نزد خواجه سرایان بزرگ می گرداند . ( تقریبا شبیه داستان حضرت یوسف (ع) می باشد.)
«دانیال به پادشاه گفت : « هدایایت را برای خودت نگاه دار و یا به شخص دیگری بده. من نوشته را برای برایت می‌خوانم و معنی آن را به تو می‌گویم . ای پادشاه، خدای متعال به پدرت نبوکدنصر سلطنت و عظمت و جلال عطا فرمود. او به قدری با عظمت شده بود که تمام اقوام و ملل از هر زبان از او می‌ترسیدند. هرکه را اراده می‌کرد می‌کشت و هرکه را می‌خواست زنده نگاه می‌داشت. هرکه را می‌خواست به مقام عالی می‌رسانید و هرکه را می‌خواست ذلیل می‌کرد . امّا چون مغرور شد و تکبّر نمود، از تخت سلطنت به زیر افتاد و عظمتش از او گرفته شد.از میان مردم رانده شد و مثل حیوانات گردید و با الاغهای وحشی زندگی می‌کرد و مثل گاو به او علف می‌دادند و شبنم آسمان بر بدن او می‌بارید تا اینکه فهمید خدای متعال بر تمام ممالک جهان فرمانروایی می‌کند و هرکه را بخواهد به سلطنت می‌رساند.«تو پسرش ،بلشصر، با وجود اینکه همهٔ اینها را می‌دانستی، خود را فروتن نکردی.بلکه برضد خداوند آسمانها رفتار نمودی و در ظروف خانهٔ او که پیش تو آوردند تو، زنهایت، صیغه‌هایت و اُمرایت در آنها شراب نوشیدید و خدایان نقره‌ای، طلایی، برنزی، آهنی، چوبی و سنگی را که نمی‌بینند، نمی‌شنوند و هیچ چیز نمی‌دانند، پرستش نمودی، امّا خدایی را که جان تو و تمام کارهایت در دست اوست، پرستش و تکریم نکردی... .» » (کتاب دانیال نبی (ع) ، باب 5 ، آیه ی 17 تا 23)
جنابان کارشناس (!) این است پیامبری که ما به ایشان اعتقاد داریم ، نه آنی که شما معرفی کردید!
اما بحث دوم در مورد مرگ ایشان است ! شما از کدام کتاب آورده اید که ایشان را کوروش کبیر و یا در زمان ایشان به شهادت رساندند ؟؟؟ نکند منظورتان آیه ی 21 از باب 1 کتاب ایشان می باشد؟؟؟
«ودانیال بود تا سال اول کورش پادشاه.» (کتاب دانیال نبی (ع) ، باب 1 ، آیه ی 21)
اگر منظورتان این است ، که متاسفانه باید بگویم ، این برداشت کودکانه و وهابی گونه را به برداشت های پیشین خود اضافه کنید. اگر سواد مبارک چند آیه قبل را می دید متوجه می شد که منظور زندگانی ایشان نیست ، مقصود در دربار بودن ایشان است .
دوستان نسخه ی جدید ترجمه ی فارسی ( Persian ) کتاب مقدس این گونه بیان دارد : « دانیال تا سال اول شاهنشاهی کوروش کبیر در خدمت دزبار بابل بود.» همان طور که می بنید ، این کارشناس عزیز هر چه که دوست دارد برداشت می کند .

برای رد سخنان ایشان ، چند آیه ی دیگر می آورم .
« داریوش تصمیم گرفت که یکصد و بیست استاندار در سراسر امپراتوری خود منصوب نماید.سه وزیر هم به سرپرستی آنها منصوب کرد که تمام فرمانداران حسابهای خود را به ایشان پس بدهند تا هیچ ضرری به پادشاه نرسد که یکی از آنها دانیال بود.دانیال از وزرا و فرمانداران دیگر بالاتر شده بود، زیرا دارای هوش و ذکاوت بیشتری بود. پادشاه درنظر داشت دانیال را مسئول تمام امپراتوری خود بگرداند.» (کتاب دانیال نبی (ع) ، باب 6 ، آیه ی 1 تا 3) ( دوستان این داستان در باب ششم از کتاب مقدس حضرت دانیال نبی آمده است که داستان جالبی دارد . شاید شنیده باشید . به چاه شیر انداختن حضرت دانیل به دستور داریوش کبیر به خاطر فتنه ی برخی درباریان می باشد که در پایان ماجرا ، داریوش کبیر متوجه فتنه ی آنان شده و حضرت دانیال را با تمام اکراه و احترام بیرون آورده و همچنین از زنده ماندن و معجزه ی خدا خوشحال می شوند و فتنه گران را در آن چاه انداخته تا مجازات شوند . به ایشان مقام بالایی می دهند و نکته ی فوق العاده اینجاست که ایشان هم می پذیرند ( الله اکبر) . داریوش کبیر فرمان هایی هم در این کتاب صادر فرمودند که نشان از یکتا پرستی و حق جویی ایشان و کوروش کبیر دارد. بنا به آیه ی زیر عرض می کنم.)
اما در پایان این داستان ، در آیات 27 و 28 از همین سفر آمده :
«بنابراین دانیال در زمان سلطنت داریوش و کوروش پارسی موفّق و کامیاب بود.» (کتاب دانیال نبی (ع) ، باب 6 ، آیه ی 28)
بنده در عجبم ، پیامبری که در این زمان ( داریوش کبیر ) زنده و در مقام بالایی می باشند و همچنین مقبره ی مبارک و مطهرشان هم در شهر شوش ( با همان معماری های محلی) می باشد ، چطور کسانی که مهر پژوهشگری را بر پیشانی خود زده و چنین ادعاهایی دارند ، نفهمیدند و این آیات واضح و روشن را انکار می کنند. ( این جملاتم خطاب به همه دشمنان کوروش کبیر و دشمنان ایران بود .)
جناب کارشناس (!) ای کاش یکی از آن سند ها را که فرمودید در کتابتان (!) چاپ می کنید را معرفی می کردید . (صد البته کتاب های زیادی موجود است که ضد ایرانیان نوشته شده و بیش از کتاب نقد های آنان است .) فرمودید مستندات بیاوریم ، فرمودید بزرگترین احتمالات را معرفی کرده اید . فرمودید فرض گرفتید که کوروش کبیر قاتل است . آیا سندتان محکمتر و روشن تر از حرف خداست ؟؟؟ در این صورت که وای به حالتان . اگر اعتقاد به تحریف دارید ، اشتباه کردید که ارجاع دادید ، اگر اعتقاد دارید بخشی تحریف شده ( ولو بسیاری از آن ) برای نشان دادن تحریفات این بخش ، مستندات بیاورید!
فقط «الله علیم بذات الصدور» می باشد.
در بند بعد هم ایشان اشاره به مصاحبه با اساتید تاریخی داشته اند . هم برای آن اساتید تاریخی (و صد البته گزینشی) و هم برای کسانی که حرفشان در خلاف حرف خداس ، حرفی غیر از تاسف نمی ماند. ما به مصاحبه نرفتیم ، اما نظرات برخی مورخین و یا تاریخ دانان را آورده ایم که به سمع و نظر مبارکتان خواهیم رساند .
 
اما سوال بنده از این کارشناس (!) عزیز . نعوذبلله از کجا معلوم که قرآن کریم را خدا گفته ؟؟؟ قبول یک کتابی در آن زمان (؟) نازل شده ( کربن 14 هم تایید می کنه؟) !!! غیر از این است که راست گویان آن را برای ما نقل کردند؟ چه کسی بهتر و بزرگوار تر از امیر مومنان و فرزندان خلفشان سراغ دارید ؟؟؟ از کجا معلوم این منابع صد من یه غازی که معرفی کردید ، از همان نویسندگانشان باشد ؟؟؟ قرآن و حرف خدا برای شما مورد قبول تر است یا ...؟؟؟ دو صفحه بیشتر کتاب مقدس را ورق می زدید ، متوجه اشتباه فاحشتان می شدید. باز هم برای شما متاسفم.
دوستان دقت کنید که در بند بعد یک تناقض آشکار است . ایشان مجددا برای بازی با ذهن آورده اند که « با تحقیق در این رابطه متوجه شدم که هیچ کس این کتیبهها را دیرینهشناسی نکرده است.» با کمی جلو تر فرموده اند که « بر فرض این که یک نفر آنها را دیرینهشناسی کرده باشد، به طور قطع آن فرد ایرانی یا مسلمان نبوده است.» !!! دوستانی که متوجه تناقض نشدند ، دقت کنید ، ایشان تحقیق کرده اند(!) و متوجه شده اند(!) که کسی دیرینه نگاری نکرده ، اما متن دوم نشان از ناقص بودن و یا اصلا تحقیق نکردن ایشان دارد. ایشان همان شخصی هستند که در میزگرد کودکانه ی اول چند بار از واژه های انگلیسی ، آمریکایی ، هندی ( در همین میز گرد هم هست) و ... به اسم بردند ، اما این جا که رسید و جالب این که تحقیق هم کرده اند ، اسمی وجود ندارد !!!
دوستان این مثال های جالب را هم مد نظر قرار دهید . دی ان ای صدام و رابطه ی آن با منشور کوروش کبیر . معذرت می خواهم ، اما خودتان را چه فرض کرده اید و بقیه را چه دیده اید؟؟؟واقعا مضحک است. از صدام دی ان ای گرفته اند؟؟؟ چرا از بن لادن نگرفتند ؟؟؟ چه کسی ذی نفع می باشد؟؟؟ به قول استاد بزرگوار : به مرغ پخته بگید خندش می گیره.
دوستان مراقب بند بعدی هم باشید. در این بند دوباره مثل گذشته ، کارشناس (!) و دانا بودن به ذهن مقابل القا می شود.
« نکتهی بعدی این است که فقط دو راه برای فهمیدن زبان بیگانه، به عنوان مثال انگلیسی، وجود دارد. راه اول اِخبار است؛ یعنی، مثلاً از یک انگلیسیزبان سؤال کنید. راه دوم این است که در انگلستان زندگی کنید و آن زبان را یاد بگیرید که این هم به نوعی همان اِخبار است. هیچ راه سومی وجود ندارد. این موضوع یک حصر عقلی است. غیر از این دو راه نه تنها معنای کلام را نمیتوانیم بفهمیم، بلکه کلمات آن زبان را هم نمیتوانیم بخوانیم. اینها بحثهای مفصلی در حوزهی فلسفهی زبان و زبانشناسی است. با توجه به این مقدمات، سؤال بنده این است که این کتیبهها را چگونه ترجمه کردهاند؟ این بحث بسیار تخصصی و مهم است. من میگویم کسانی که این کتیبهها را ترجمه کردهاند چرا هیچ وقت نگفتهاند که چگونه این کار را کردهاند؟»
 
انسان شناسی ، زبان شناس ، روان شناس ، تخصص در فلسفه ی زبان را هم به کارشناسی ایشان اضافه کنید.همان کارشناسی که در نقد های پیشین و در همین متن آشنایی پیدا کردید!!!
وقت خود را برای بحث در مورد زبان انگلیسی و مثال خنده دار ایشان تلف نمی کنیم. اما خطاب به کارشناس همه فن حریف عزیزمان . شما که تحقیق (!) کرده اید ، نفهمیدید که چگونه آوانگاری ها انجام شده؟؟؟ نفهمیدید که هنوز هم بسیار بحث و گفت و گو در این زمینه وجود دارد؟؟؟ شما که راه های زبان انگلیسی را تبیین نمودید ، نفهمیدید که امروزه هم از همان راه ها (منتها بسیار دشوار تر) برای فراگیری زبان باستانی استفاده کرده اند ؟؟؟ شمای محقق نمی دانید که ریشه ی کلمات بسیار ، بسیار مهم بوده و در عین حال یکسان است؟؟؟ اصلا زبان انگلیسی از کجا آمده؟؟؟ تمدن های شرق این اختیار را نداشتند که روی کاغذ ویا در رایانه بنویسند ، اما به هر نحوی که شده زبان را به آیندگان رساندند. همین محقیقن(واقعی) و تاریخ دان ها (واقعی نه گزینشی) خود را در آن جامعه قرار می دهند . برای پاسخ به این شبهات بزرگ (!) شما ، بدانید که اولین آوانگاری ها با مقایسه شروع شد . ( البته منظورم تخت جمشید می باشد.) شما با این همه تخصص ، راهی برای یاد گیری این زبان ها بیاموزید.
 در ادامه آمده است که :« البته ممکن است خیلیها به خاطر این سؤالها به ما فحاشی کنند، همان طور که وقتی دربارهی هولوکاست سؤالی مطرح میشود، عدهای فحاشی میکنند. ولی به هر حال این سؤال مطرح است که آنها چگونه این زبان را رمزگشایی کردهاند. آیا آنها به 2500 سال پیش رفتهاند و در بین آنها زندگی کردهاند که توانستهاند معنای کتیبهها را بفهمند؟ یا این که از یک شخصی که در 2500 سال پیش زندگی میکرده است سؤال کردهاند؟ چگونه توانستهاند این کتیبهها را ترجمه کنند؟ آیا شهود کردهاند؟ شهود آنها چه اعتباری برای ما دارد؟»
***
متاسفانه به دلیل طولانی بودن نقد ، ناچار به تقسیم آن به سه (!) بخش شدیم .
شما عزیزان از طریق پیوند زیر می توانید به بخش دوم از نقد بخش سوم میز گرد ، منتقل شوید.
بخش دوم نقد از سومین بخش میز گرد تخریب کوروش کبیر(!)




سربرگ :
برچسب ها :
جستار های وابسطه :


داغ کن - کلوب دات کام


( کل صفحات : 5 )    1   2   3   4   5   
ایران مصاف
جمهوری اسلامی ایران نه یک کلمه کمتر نه یک کلمه بیشتر .«امام خمینی (ره)»
درباره تارنما

بسم الله الرحمن الرحیم
با سلام و درود فراوان.
این تارنما صرفا برای یاد آوری گذشته ی گهر بار ایران اسلامی می باشد . تاریخ و تمدنی که باعث افتخار ایرانیان شده است . ایرانیانی که در عصر جاهلیت دنیا یگانه پرست بودند . این دلیلی بر نژاد پرستی و تعصبات نژادی نیست بلکه به عنوان هم میهن تاریخ کشورمان را تحسین می کنیم.
در این تارنما هیچ گونه هدف سیاسی یا تبلیغی نداشته و نخواهیم داشت . هم چنین به این اعتقاد راسخیم که برای نشان دادن سربلندی ایران عزیز هیچ نیازی به زیر پا گذاشتن ادب و همچنین توهین به اقلیت ها ی قومی در سرتاسر دنیا به ویژه در ایران اسلامی نمی باشد . پس از دوستان گرامی درخواست می کنم اگر مواردی غیر از موارد ذکر شده را در این تارنما مشاهده نمودند ، به این جانب اطلاع دهند .

چو ایران نباشد تن من مباد .
The M.F

مدیر وبلاگ : The M.F
پند های کوروش کبیر

لوگوی های حمایتی
نگارندگان

تماس با ما

نظرسنجی
این وبلاگ چند درصد از دانسته های شما را نسبت به گذشته تغییر داده است ؟








آمار تارنما
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان : هم اکنون یک نفر
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
من در کلوب دات کام
پاره ای از امکانات


با ما در تماس باشید

 
 
 
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو